Nikt nie może być „zbyt wielki, by upaść”

Jeżeli w przypadku kryzysu z 2008 r. można mówić o jakiejkolwiek lekcji, to jest to lekcja demoralizacji.

Stan światowych rynków finansowych budzi rosnące zaniepokojenie i staje się powodem do formułowania kasandrycznych przepowiedni o zbliżającym się kolejnym kryzysie. Również w „Gazecie Finansowej” niedawno Robert Cheda podjął wątek zbliżającego się „finansowego Armagedonu” - i wszystko wskazuje na to, że faktycznie katastrofa wydaje się nieuchronna, a co więcej jej rozmiary mogą przyćmić wielki krach z 2008 roku. Dość powiedzieć, że globalny dług wynosi obecnie 247 bilionów dolarów, z czego 61 bln. przypada na sektor finansowy. Oznacza to, że światowe zadłużenie opiewa na 318 proc. w relacji do PKB. Z kolei Europejski Urząd Nadzoru Bankowego podał ostatnio informację (przytaczam za „Deutsche Welle”), wg której suma złych kredytów w europejskich bankach osiągnęła kwotę 813 mld. euro, przy czym 186,7 mld. euro przypada na banki włoskie. Zresztą, generalnie, motorem destrukcji jest sytuacja na południu kontynentu – prócz Włoch, mamy tu Grecję, gdzie za zagrożone uważa się 44,9 proc. kredytów oraz Cypr z 38,9 proc. złych długów. Jeżeli dodać, że większość z nich przypada na rynek nieruchomości, to analogie z rokiem 2008 nasuwają się same.

Na marginesie, w tej sytuacji nie dziwi, że Niemcy niechętnie spoglądają na koncepcję powołania wspólnego budżetu strefy euro, na co naciska zadłużona po uszy Francja (97 proc. PKB). Taki krok bowiem oznaczałby uwspólnotowienie długów, zaś w niemieckim interesie jest zachowanie obecnego statusu „wielkiego wierzyciela” strefy euro, zarabiającego na drenowaniu słabszych gospodarek – a nawet na ich bankructwach, czego dowiódł przykład Grecji, która wskutek kolejnych „transzy pomocowych” powiększyła swoje zadłużenie ze 108 do 180 proc. PKB, podczas gdy równolegle niemieckie banki zarobiły na odsetkach od greckich obligacji 2,9 mld. euro.

Wracając do głównego wątku. Mamy do czynienia z gigantyczną bańką zadłużeniowo-spekalucyjną, rodzajem światowej piramidy finansowej, która prędzej czy później musi się zawalić – wystarczy chociażby podniesienie stóp procentowych, by wywołać efekt domina. Takie są efekty „luzowania ilościowego”, czyli zasypywania poprzedniego kryzysu stertami dolarów i euro. Nafutrowane tanim pieniądzem „rynki” rzuciły się w wir spekulacyjnego hazardu w globalnym kasynie, domagając się przy okazji dalszej deregulacji i zwiększania swobody działania. Oznacza to, że świat finansów z załamania w 2008 r. nie wyciągnął żadnych wniosków i ochoczo ciągnie nas za sobą w tę samą przepaść. W efekcie, będziemy mieli kolejny kataklizm i to w sytuacji, kiedy wciąż odczuwamy jeszcze skutki poprzedniego, powierzchownie tylko zaleczonego dodrukiem pieniądza.

Dlaczego jesteśmy skazani na ponowne przerabianie patologii kreowanych przez rozpasanie globalnych spekulantów? Mówiąc najprościej – dlatego, że poprzednio niemal nikt nie poniósł żadnych konsekwencji. Szefowie skompromitowanych banków i instytucji finansowych cieszą się wolnością i zgromadzonym majątkiem, co najwyżej niektórzy z nich musieli odejść z branży inkasując na koniec sute odprawy. Rządy, z USA na czele, rzuciły się na wyprzódki ratować banksterskie korporacje publicznymi pieniędzmi – jako że, ponoć są „zbyt wielkie, by upaść”. Nawiasem, management tychże ratowanych podmiotów z miejsca został przez udziałowców wynagrodzony za skuteczny lobbying milionowymi premiami, ku bezsilnemu oburzeniu opinii publicznej. Jedynym chlubnym wyjątkiem była Islandia, której rząd pod społeczną presją pozwolił zbankrutować swoim umoczonym w spekulacje bankom, zaś ich szefostwu wytoczono procesy zakończone karami więzienia.

Jednak w USA i Europie było inaczej, co w oczywisty sposób rozzuchwaliło finansowe hieny i utwierdziło je w przekonaniu o bezkarności. Nic więc dziwnego, że gdy minął pierwszy strach, z miejsca zaczęli robić dokładnie to samo co wcześniej, ostentacyjnie odmawiając uczenia się na błędach. Znów więc mamy szaleństwo kredytowe, piętrowe instrumenty pochodne wysokiego ryzyka i całą gamę toksycznych produktów finansowych. Skutkiem będzie kolejna odsłona prywatyzacji zysków i upublicznienia strat, za co w pierwszym rzędzie zapłacą jak zwykle szarzy ciułacze. Jeżeli więc w przypadku kryzysu z 2008 r. można mówić o jakiejkolwiek lekcji, to jest to lekcja demoralizacji.

Czy jest na to rada? Hm, znalazłaby się, ale wymagałoby to od rządów nie byle jakiej asertywności w kontaktach z instytucjami finansowymi. Przede wszystkim, należałoby jasno zapowiedzieć, że nikt nie może być „zbyt wielki, by upaść”. Jeżeli przez swą pazerną, nieodpowiedzialną politykę banki czy fundusze inwestycyjne wpadną w kłopoty, to mają być to ich kłopoty, a nie rządów czy obywateli. Przypomnę tu znów Islandię, która program pomocowy skierowała właśnie do zwykłych ludzi, a nie do kieszeni banksterów. Takie podejście jest nie tylko sprawiedliwe, lecz również racjonalne, bowiem dzięki temu pieniądze trafią do realnej gospodarki, zamiast pompować kolejne „bańki”, tak jak niestety dzieje się to obecnie.

Gadający Grzyb

Na podobny temat:

Euro-utopia

Islandia nie odpuszcza banksterom

Islandia, czyli jak się nie dać

A tymczasem na Islandii...

Notek w wersji audio posłuchać można na: http://niepoprawneradio.pl/

Felieton opublikowany w tygodniku „Gazeta Finansowa” nr 31-32 (10-23.08.2018)

Pod-Grzybki 128

Ponieważ „holocaust industry” nie przestaje bawić się naszym kosztem, czego ostatnim przejawem jest książka Barbary Engelking i Jana Grabowskiego „Dalej jest noc”, o tym, jak Polacy mordowali Żydów za pół kilo cukru (zareklamowana natychmiast przez springerowski „Newsweek”), pomyślałem sobie, że może i my powinniśmy nieco się rozerwać. Zapraszam.

Józef i faraon – prawdziwa historia

Ułożona przez Żydów starotestamentowa hagada od tysiącleci karmi nas historią mądrego i dobrego Józefa sprzedanego przez występnych braci w niewolę. W Egipcie zasłynął jako mędrzec, który objaśnił tajemniczy sen faraona o siedmiu tłustych i siedmiu chudych krowach oraz siedmiu pełnych i siedmiu pustych kłosach – czym miał uchronić Egipt od klęski głodu. A jak było naprawdę? Posłuchajcie...

Józek od dzieciństwa przejawiał złe skłonności. Szczególnie upodobał sobie donosicielstwo i - jak powiada Pismo - z prawdziwym zamiłowaniem kablował ojcu na swoich braci „co o nich mówiono złego”. Słowem, sypał niczym szczery żydobolszewik do NKWD. Nie dziwi więc, iż ten starożytny Pawka Morozow był w rodzinie powszechnie znienawidzony i każdy życzył mu śmierci w konwulsjach – za wyjątkiem ojca, który dzięki jego donosom trzymał krewnych w garści, a poza tym, ten mały konfident miał oślizgły dar wkupywania się w łaski. W końcu jednak miarka się przebrała – bracia zmówili się i postanowili swołocz zaciukać. W ostatniej jednak chwili przytomnością umysłu błysnął Juda i rzekł: „Weźmy i sprzedajmy go Arabom. Ojcu nakitujemy, że zeżarły go lwy – tak czy inaczej, pozbędziemy się kanalii, a trochę grosza zawsze się przyda, no nie?”.

Tak Józef trafił do Egiptu, gdzie stał się prominentnym niewolnikiem i zarządcą (mówiłem, że potrafił się, gad, wkupywać w łaski) u Putyfara - dowódcy straży przybocznej faraona. Ale wiadomo – Żydowi zawsze mało, więc uroił sobie, że przeleci żonę swojego szefa. Tu jednak powinęła mu się noga i trafił do ciupy. Tak się złożyło, że kiblował pod celą razem z podczaszym i nadwornym kucharzem faraona – a że był cwany i zbierał wszelkie plotki (by później lepiej donosić), to pierwszemu „wywróżył” powrót do łask, a drugiemu – śmierć. Tak też faktycznie się stało, podczaszy wyszedł z więźnia i kiedy faraonowi przyśniły się te krowy i kłosy, podczaszy szepnął mu, że jest taki Józef, który pewnie objaśni o co w tej malignie chodzi.

Trzeba wam wiedzieć, że w tym czasie Egipt przeżywał klęskę urodzaju. Ceny zboża leciały na łeb na szyję, nic się nie opłacało – i faraonowi śniło się to wszystko po nocach. Józef błyskawicznie wyczuł szansę i powiada faraonowi tak: „Wasza dostojność, załóżmy bank zbożowy”. „Jak to, bank zbożowy?” - nie zrozumiał faraon. „Normalnie. Teraz jest urodzaj, pszenżyto tanie jak barszcz – kupujmy ile wlezie i trzymajmy w magazynach. Nawet we własnych spichlerzach tych frajerów, którzy nas błagają o skup interwencyjny. Zapłacimy im nisko oprocentowanymi obligacjami, a za kilka lat koniunktura musi nadejść – i wtedy rzucimy to zboże na rynek za żywą gotówkę. W złocie”. „Ty to masz łeb” - mruknął z niechętnym podziwem faraon - „dobra, robię cię zarządcą Egiptu i działaj”.

I Józef podziałał. Cały Egipt pokrył siecią żydowskich faktorii skupujących zboże w zamian za kawałki zapisanego papirusu - „obligacje”. Handel ruszył, frajerzy gromadzili papierki, giełda puchła... Aż nadszedł nieurodzaj. Potem drugi. I kolejny. Giełda runęła, bezwartościowe obligacje fruwały po ulicach, zbankrutowani producenci topili się w Nilu... A Józef ze swoim gangiem handlarzy spokojnie wypuszczał na rynek zboże po drakońskich cenach, których nikt nie był w stanie zapłacić. Żeby jeść, trzeba było oddawać ziemię „faraonowi” - czyli w praktyce Józefowi i jego ludziom. W krótkim czasie Józef wywłaszczył w ten sposób z majątku wszystkich ziemian, którzy tym samym z właścicieli stali się wyrobnikami na cudzym - wyzyskiwanymi bezwzględnie przez żydowską mafię Józefa.

Tak oto historia odnotowała pierwszą spekulację żywnością na masową skalę i pierwszą bańkę giełdową. A że potem Żydzi zrobili z tego hagiograficzną przypowieść? Jakoś musieli wyjaśnić, dlaczego w krótkim czasie z zapyziałych koczowników stali się właścicielami Egiptu. Dopiero za Mojżesza jeden z kolejnych faraonów spróbował zrobić z tym porządek i pognać aferałów. Ale to już zupełnie inna historia...

Gadający Grzyb

Notek w wersji audio posłuchać można na: http://niepoprawneradio.pl/

„Pod-Grzybki” opublikowane w dwutygodniku „Polska Niepodległa” nr 08 (18.04-08.05.2018)