Żegnaj, Brukselo!

Sprawa postawiona jest jasno – klub unijny ma funkcjonować wedle zasady „rubel za wejście, dwa za wyjście”.

I. Koniec pozorów

Wspominałem już w tym miejscu wielokrotnie, że polski rząd powinien mieć na wszelki wypadek przygotowaną „mapę drogową” opuszczenia Unii Europejskiej po 2020 r., kiedy to wejdzie w życie nowa perspektywa budżetowa – o wiele chudsza dla nas niż obecna (chociażby w artykule „Exodus z domu niewoli” - „PN” nr 4/2016). Teraz potrzeba ta staje się na naszych oczach wręcz palącą koniecznością, ponieważ Berlin i Bruksela przestały już nawet zachowywać pozory, że UE jest konfederacją niepodległych państw i wprost formułują szantaże mające postawić do pionu niepokornych członków wspólnoty, stających okoniem wobec rozmaitych prób politycznego dyktatu. Mowa tu oczywiście o niemieckim postulacie ograniczenia funduszy strukturalnych dla Polski i Węgier pod pozorem „łamania praworządności” i sprzeniewierzania się „europejskim wartościom”. Zauważmy przy tym, że „wartościami europejskimi” stają się każdorazowo aktualne zapotrzebowania polityczne Niemiec, ubierane na takie okazje w szaty „solidarności”. Na dzień dzisiejszy Niemcy mają do nas trzy interesy: żebyśmy zgodzili się na wtrynienie nam migrantów oraz żeby w Polsce nie rządziło PiS – a przynajmniej nie przeprowadziło zmian uniemożliwiających w przyszłości rozgrywanie przez Berlin naszego bantustanu. Trzecim celem pozostaje zagonienie nas do strefy euro, aby raz na zawsze zlikwidować konkurencyjność polskiej gospodarki i odciążyć niemiecki eksport od wahań kursowych, co tak pięknie udało się zrobić z krajami południa Europy ze znamiennym przypadkiem Grecji na czele.

Do tej pory UE, mimo różnych groźnych pomruków i wdrożenia operetkowej procedury „kontroli praworządności”, jeszcze się jakoś mitygowała. Nawiasem, po raz kolejny trzeba przypomnieć, iż owa „kontrola” nie ma żadnych umocowań traktatowych i jest czystą uzurpacją urzędników Komisji Europejskiej, co jasno stwierdza analiza Służby Prawnej Rady Unii Europejskiej z maja 2014 r. Dlaczego nasz rząd nie wykorzystuje tego argumentu na forum unijnym i nie odwołuje się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości mając w ręku takiego „gotowca” - pozostaje dla mnie niezmiennie zagadką. W każdym razie, Bruksela poprzestawała na groteskowych sabatach w Parlamencie Europejskim, bądź pokrzykiwaniach Timmermansa połączonych z wymachiwaniem piąstkami. Berlin ze swej strony usiłował zakulisowo ekscytować w Polsce niepokoje społeczne, z kulminacją w postaci „ciamajdanu” z grudnia ubiegłego roku. Jedno i drugie nie zdało egzaminu – demonstracje „totalnej opozycji” topniały w oczach, zaś „polityka zawstydzania” na forum unijnym okazała się nieskuteczna, co dało komentatorowi „Sueddeutsche Zeitung” asumpt do melancholijnego stwierdzenia, iż „UE czasami szczeka, ale nigdy nie gryzie”.

II. Unii wyrosły zęby

Teraz sytuacja uległa zmianie. O ile do niedawna brukselskich mandarynów i reżim Angeli Merkel w znacznym stopniu paraliżował strach przed wzbierającą falą „populizmu”, co powodowało pewne samoograniczanie się w obawie, by jakieś aroganckie wyskoki nie podsycały jeszcze bardziej antyeuropejskich nastrojów – o tyle dziś, po powstrzymaniu Geerta Wildersa w Holandii, a nade wszystko, po zwycięstwie Macrona we Francji, unijny establishment wyraźnie odzyskał pewność siebie. Tu warto nadmienić, że Macron wygrał wybory prezydenckie w znacznej mierze dzięki odwołaniu się do mocarstwowych sentymentów Francuzów, obiecując, że Francja znów będzie jedną z rozgrywających sił w Europie. Okazało się to skuteczne, cokolwiek byśmy nie sądzili o zasadności takich uroszczeń – zwłaszcza w konfrontacji z rozpaczliwą sytuacją wewnętrzną tego kraju. Niemcom w to graj, bowiem zarysowała się szansa na odbudowanie niemiecko-francuskiego „silnika” UE z czasów tandemu „Merkozy” (Angela Merkel – Nicolas Sarkozy). W tym kierunku idą propozycje umocnienia „pierwszej prędkości” UE poprzez ustanowienie osobnego budżetu strefy euro, wspólnego ministra finansów oraz ujednolicenia systemów podatkowych i prawa pracy – a wszystko pod przewodnictwem duetu, nazwijmy to, „Mecron” (Merkel – Macron).

Równolegle z powyższym nastąpić ma pacyfikacja krnąbrnych kolonii z obszaru Mitteleuropy – i to tak, by nikomu w przyszłości nie zachciało się znów „brykać”. Odbywa się to kilkutorowo. Pacyfikacją pośrednią jest celowe zaostrzanie negocjacji w sprawie Brexitu, poprzez eskalację nieprzytomnych żądań finansowych – padają kwoty 40, 60 a nawet 100 mld. euro, zaś Juncker otwartym tekstem stwierdził, iż „Brexit nie może być sukcesem” - wszystko po to, by skutecznie odstraszyć potencjalnych naśladowców. Sprawa postawiona jest jasno – klub unijny ma funkcjonować wedle zasady „rubel za wejście, dwa za wyjście”. Pacyfikacja bezpośrednia natomiast objawiła się właśnie w postaci wspomnianych na początku żądań obcięcia funduszy strukturalnych („wy macie zasady, my mamy fundusze strukturalne”).

Groźby tego typu padały już wprawdzie wcześniej, były to jednak odosobnione głosy brukselskich urzędników, bądź polityków z poszczególnych państw, sfrustrowanych nieskutecznością UE w dyscyplinowaniu nieposłusznych krajów. Teraz jednak mamy nową jakość – po raz pierwszy taki szantaż został zawarty w oficjalnym dokumencie państwa sprawującego polityczne kierownictwo w Europie i będącego największym płatnikiem netto (to, że dzięki UE Niemcy finalnie zyskują wielokrotnie więcej, niż wpłacają do unijnego budżetu, jest w takich sytuacjach skrzętnie przemilczane). W dokumencie prezentującym oficjalne stanowisko rządu Niemiec w kwestii polityki spójności zgłoszony został wniosek, by sprawdzić „czy otrzymywanie unijnych środków z funduszy strukturalnych można powiązać z przestrzeganiem podstawowych zasad praworządności“. Jak komentuje niemiecka prasa, oznacza to „powiązanie przestrzegania podstawowych zasad praworządności z możliwością decydowania o udzieleniu unijnej pomocy na realizację konkretnych, wskazanych przez Komisję Europejską, przedsięwzięć strukturalnych”. Innymi słowy, w mechanizm budżetowy UE zostałaby wpisana możliwość permanentnej presji, której ofiarami padałaby mniejsze i słabsze państwa, jeśli tylko chciałyby wierzgnąć przeciw brukselskiemu ościeniowi.

Należy dodać, iż pod „naruszenie zasad praworządności” mogłoby zostać podciągnięte dosłownie wszystko, co nie spodoba się europejskim decydentom – bo to oni w praktyce, sterowani z tylnego fotela przez duet „Mecron”, orzekaliby co jest zgodne z unijnymi „standardami”. Może to być reforma sądownictwa, próba kontrolowania sponsorowanych z zagranicy NGO-sów, ale też chociażby wzbranianie się przed wprowadzeniem „małżeństw” homoseksualnych – cokolwiek, co stoi w sprzeczności z ideologiczną i polityczną agendą eurokratów. Nasuwa się tu analogia z „kopernikańską” wykładnią prof. Popiołka wygłoszoną na Kongresie Prawników Polskich, że suwerenem nie są wyborcy, lecz „wartości” zawarte w prawie, których strzegą sądy i sędziowie. Jest to myślenie charakterystyczne dla ogółu liberalnych elit - również tych unijnych – wedle którego „suwerenem” mają być liberalne wartości. Te zaś każdorazowo są objawiane i interpretowane przez samozwańczych strażników bez demokratycznej legitymacji („nie biorę swojego mandatu od Europejczyków” - jak swojego czasu szczerze wyznała komisarz Cecilia Malmström). W konsekwencji oznacza to nieustanne wtrącanie się w wewnętrzne sprawy państw członkowskich pod byle pretekstem.

Krótko mówiąc, Unii wyrosły zęby i zaczyna kąsać.

III. Czy mamy „mapę drogową”?

Jak łatwo zauważyć, funkcjonowanie w warunkach ciągłego sporu, w rytmie kolejnych wymuszeń, jest na dłuższą metę niemożliwe – chyba, że abdykujemy całkowicie z suwerenności i jakichkolwiek własnych aspiracji. Uważam zatem, że polski rząd powinien na pogróżki Berlina odpowiedzieć w adekwatny sposób – chociażby zapowiadając, że zastosuje zasadę wzajemności, tzn. tyle naszej składki, ile eurofunduszy. Jeżeli np. Bruksela obetnie nam fundusze o 15 proc. to my proporcjonalnie obniżymy naszą składkę odprowadzaną do budżetu UE. Tu naprawdę nie ma już na co czekać, bo wyraźnie widać, że Niemcy szykują się by, trawestując słynne zdanie stalinowca Krońskiego, „nauczyć myśleć Polaków racjonalnie, bez alienacji” - z tą różnicą, że Kroński w charakterze instrumentu dyscyplinującego widział sowieckie kolby, a Berlin – unijne pieniądze.

Niezależnie od powyższego, po 2020 r. cała ta impreza zwyczajnie przestanie się nam opłacać. Póki co, Polacy są euroentuzjastyczni, ale jednocześnie sprzeciwiają się obcym ingerencjom w nasze wewnętrzne sprawy – i na tym tle należy przeprowadzić zmasowaną kampanię uświadamiającą, że w kształcie jaki dziś przybiera Unia, takich interwencji będzie coraz więcej. To na początek niezbędne minimum, a czasu jest coraz mniej. Dlatego powtórzę po raz kolejny: czy polski rząd ma „mapę drogową” na wypadek konieczności opuszczenia UE i geopolityczny „plan B”, chociażby w postaci przystąpienia do EFTA? Czy też może wciąż w PiS pokutuje przekonanie, że „dla Unii Europejskiej nie ma alternatywy”?

Gadający Grzyb

Notek w wersji audio posłuchać można na: http://niepoprawneradio.pl/

Artykuł opublikowany w tygodniku „Polska Niepodległa” nr 23 (07-13.06.2017)

Jak ograć eurokołchoz, czyli lęki sierot po III RP

Obóz III RP nie tylko przegrał doraźną bitwę - może przegrać również proeuropejskie nastawienie Polaków nad którym tak usilnie pracował przez ostatnie ćwierć wieku.

I. Lęki sierot po III RP

Hmm, wygląda na to, że nie tylko ja rozważam ewentualność wystąpienia Polski z Unii Europejskiej – możliwość ta brana jest również pod uwagę po drugiej stronie barykady. Oczywiście, tam gdzie ja upatruję szansę na odzyskanie przez Polskę podmiotowej pozycji, oni widzą siedem plag egipskich i ziszczenie swych sennych koszmarów, przy czym owe lęki ubierają w paranoidalny kostium narracyjny spod znaku „Kaczyński wyprowadzi nas z Europy i zamontuje tutaj faszyzm”. Nie powiem, po swoim poprzednim tekście w „Polsce Niepodległej” („Exodus z domu niewoli”) poczułem się przez moment jakbym wywołał ducha, a może raczej – upiora straszącego „okołowyborczy” Salon. Ale, jak mawiał partyjniak z peerelowskiej anegdoty, przejdźmy „do adremu”. Przeglądając sobie strony „Wyborczej” natrafiłem oto na opublikowany 28 stycznia tekst Kazimierza Żórawskiego („krytyka filmowego i analityka telewizyjnego”) zatytułowany: „Czas powiedzieć: sprawdzam! Czy chcesz, by Polska wystąpiła z Unii europejskiej?”. Mając świadomość, że prawicowych „szczujni” w tamtych kręgach się nie czyta, traktuję tekst Żórawskiego właśnie w kategoriach zwerbalizowania wspólnotowo-środowiskowych strachów i obsesji, co nie zmienia faktu, że jego artykuł mimowolnie koresponduje z tym, co napisałem przed tygodniem.

Otóż autor słusznie skądinąd zwracając uwagę, że „debata strasburska” „będzie się podskórnie toczyć nadal” postuluje, by już teraz „zwrócić się do Polaków o potwierdzenie lub zaprzeczenie ich woli przynależenia do europejskiej rodziny w drodze referendum. Zanim będzie za późno”. Cóż oznacza to „zanim będzie za późno”? Sądzę, że chodzi tu nie tyle o obawę, że PiS bez pytania narodu o zdanie, samowolnie nagle trzaśnie w Brukseli drzwiami, ile o strach, że poparcie społeczne dla UE może w kolejnych latach osłabnąć na tyle, że należy zastosować uderzenie wyprzedzające, póki jeszcze pozytywne skutki integracji przeważają w zbiorowej świadomości nad różnymi zagrożeniami.

W „salonie” nie wszyscy są głupcami i zapewne co bardziej kumaci z tego towarzystwa zdają sobie sprawę, że nawała imigrantów, arogancja Berlina i Brukseli – tych różnych Schulzów i Guyów – w połączeniu chociażby z coraz bardziej upowszechniającą się wiedzą o skali wyzysku Polski przez zagraniczne koncerny finansowe i handlowe, odbierane są przez Polaków negatywnie. Pokrzykiwania w stylu „wzięliście dopłaty, więc teraz siedźcie cicho”, czy próba przeczołgania polskiej premier na forum europarlamentu godzi w nasze czułe punkty. Mamy bowiem to do siebie, że po dobroci można nas zaprowadzić za rączkę nawet wprost do przepaści i na tym, między innymi, jechała przez osiem lat Platforma – przeciętny Polak, słysząc jak nas chwalą i widząc wyniesienie Tuska na eksponowane stanowisko sam poniekąd czuł się pogłaskany i wyróżniony. Jednak nadeptywać na odcisk i poszturchiwać nas nie należy, bo wtedy nagle przypominamy sobie skąd nasz ród, a skąd ród Merkel, słowem – odzywa się zakodowany gdzieś w tyle głowy bagaż historycznych doświadczeń. Chamskie połajanki jakiegoś belgijskiego pajaca wobec polskiej kobiety – no cóż, to najlepszy sposób na pobudzenie resztek rycerskiego etosu dawnych Polaków, nakazującego bronić kobiecej czci przed agresją. No i wreszcie – bieganie opozycji i miejscowych elit do obcych stolic na skargę. Z racji historycznych uwarunkowań donosicielstwo jest u nas w pogardzie, a tym bardziej – wynoszenie na zewnątrz tego, co się dzieje w domu.

II. Pakiet propagandowy

To i wiele więcej powoduje, że „obóz III RP” nie tylko przegrał doraźną bitwę, ale może przegrać również proeuropejskie nastawienie Polaków nad którym tak usilnie pracował przez ostatnie ćwierć wieku. I z pewnością ta świadomość do nich dociera, czego dowodem jest jest przytoczony postulat z omawianego artykułu – nie ulega bowiem wątpliwości, że stanowi on odprysk toczonych w tamtejszym środowisku dyskusji. Dlatego referendum – traktowane również jako miernik społecznego poparcia dla władzy i ew. zmiany konstytucji – chcieliby przeprowadzić jak najszybciej, zanim będzie za późno. I dokładnie z tych samych powodów napisałem, że należy opracować wpierw solidną strategię, „mapę drogową” naszego „exitu”, referendum zaś poprzedzić wszechstronną kampanią informacyjno-propagandową, mającą na celu rozwianie różnych lęków związanych z opuszczeniem UE. Innymi słowy, chodzi o doprowadzenie do sytuacji, w której to nie „władza” ciągnie za sobą „lud” do wyjścia, lecz by to „lud” „sam z siebie” żądał od władzy wystąpienia z eurokołchozu.

Taki „pakiet propagandowy”, tylko w drugą stronę, mający ostudzić antyeuropejskie nastroje Polaków, zaproponował Kazimierz Żórawski, pisząc, że referendum winno poprzedzić uświadomienie „konsekwencji”: zamknięcie rynków pracy, granic, koniec partnerstwa energetycznego, wstrzymanie środków pomocowych, odcięcie od zachodnich rynków zbytu dla polskiego rolnictwa, zakończenie programów edukacyjnych typu Erasmus. Ta „dyscyplinująca” agenda realizowana jest zresztą już teraz i dlatego właśnie trzeba ją obezwładnić uświadamiając, że warunki naszej przyszłej współpracy z Unią zależą w znacznej mierze od negocjacji poprzedzających wyjście z eurostruktur. Wskazać, że państwa zrzeszone w EFTA współtworzą z UE Europejski Obszar Gospodarczy - z wolnym przepływem osób, wymianą handlową, jak najbardziej należą do strefy Schengen i korzystają z różnych form współpracy w szeregu obszarów. Podkreślać wątpliwą wydajność unijnych funduszy i ich negatywny wpływ na różne aspekty gospodarki – począwszy od finansowania nieefektywnych przedsięwzięć (symboliczne aquaparki); inwestowania pod presją wskaźników „absorpcji” środków nie w to czego potrzebujemy, tylko w to, czego chce Bruksela; wreszcie – pokazać mechanizm napędzający zadłużenie państwa i samorządów, które zaciągają kredyty, by móc sfinansować z nich „wkład własny” w ramach różnych unijnych „programów”. Wykazywać fikcję „europejskiej solidarności” np. w dziedzinie energetyki, sprowadzającej się do narzucania nam rujnującego „pakietu klimatycznego”. Uzmysłowić absurdalny, kosztowny wysiłek wkładany w „implementację” stosu biurokratycznej makulatury produkowanej w Brukseli. No a nade wszystko – mówić głośno, że wraz z końcem obowiązywania obecnego eurobudżetu (2020 rok), manna z brukselskiej kasy drastycznie się skurczy i wedle wszelkiego prawdopodobieństwa staniemy się płatnikiem netto. To, w połączeniu z drenowaniem naszej gospodarki przez międzynarodowe koncerny dla których jesteśmy kolonialnym rynkiem zbytu i rezerwuarem taniej siły roboczej sprawi, że zaczniemy słono dopłacać do tego europejskiego interesu. Koniecznie trzeba też podkreślać, że pozostajemy w NATO i w jego ramach będziemy współtworzyć możliwie ścisły sojusz państw środkowoeuropejskich.

Słowem, jest o czym mówić do ludzi. Tylko, kto to zrobi?

III. Horyzont polityczny

No właśnie. Sęk w tym, że PiS absolutnie nie ma zamiaru nawet przebąkiwać o możliwości wyjścia z UE. Odstawiony od koryta „obóz III RP” przypisując mu takie intencje częściowo daje upust swym obsesjom, częściowo zaś czyni to z cynizmu, by zmusić obecną władzę do tłumaczenia raz po raz, że nie jest wielbłądem – co było widać nawet podczas debaty w PE. Horyzont polityczny Prawa i Sprawiedliwości to wytargowanie nieco większej przestrzeni w ramach unijnych struktur, nic ponadto. Jest to błąd, o czym można przekonać się obserwując poczynania Wlk. Brytanii i premiera Camerona, szantażującego Unię groźbą „brexitu”. Proszę sobie wyobrazić, że ci sami groźni eurokomisarze i inni prominentni brukselscy czynownicy z Martinem Schulzem włącznie, trak skorzy do pohukiwania pod naszym adresem, w rozmowach z Londynem nagle robią się bardzo konstruktywni i skłonni do ustępstw. Miast sztorcowania, mamy gładkie komunikaty o negocjacjach, kompromisie i porozumieniu. I wszystko wskazuje na to, że David Cameron osiągnie znakomitą większość tego na czym mu zależy – następnie zaś zrobi obiecane referendum, w którym obłaskawieni Brytyjczycy, acz z pewnymi oporami, zagłosują za pozostaniem w Unii. No, chyba że antyunijne nastroje zostały tak rozbujane, że zrobią wszystkim niespodziankę...

Powyższe pokazuje, jak silną bronią może być groźba wyjścia z UE. Skoro zatem PiS nie chce tego oręża wykorzystać, to może warto, by taką narrację możliwie głośno podchwycili antysystemowcy z Kukiz'15, zwłaszcza narodowcy? Nigdy nie ukrywałem, że z ruchem Kukiza wiążę nadzieję, iż stanie się siłą flankującą PiS z radykalnych pozycji – najwyższa pora, by tak się stało. Nawet głos ugrupowania nie pozostającego w rządzie może na Brukselę i Berlin podziałać trzeźwiąco, tym bardziej, że i PiS może to obrócić na korzyść Polski na zasadzie – lepiej spuśćcie z tonu i się z nami dogadajcie, bo jak nie, to do władzy dojdzie radykalna „ekstrema” i wtedy dopiero zobaczycie, co to są prawdziwe problemy. Tylko czy ktoś tam, po prawej stronie, jest w ogóle zdolny do rozumowania w tego typu kategoriach?

Gadający Grzyb

Notek w wersji audio posłuchać można na: http://niepoprawneradio.pl/

Zapraszam na „Pod-Grzybki” -------> http://www.warszawskagazeta.pl/felietony/gadajacy-grzyb/item/3292-pod-grzybki

Na podobny temat:
Exodus z domu niewoli

Artykuł opublikowany w tygodniku „Polska Niepodległa” nr 5 (03.02-09.02.2016)

Exodus z domu niewoli

Celem władz unijnych jest obalenie pod pretekstem „obrony demokracji” legalnego rządu polskiego.

I. Wojna brukselsko-polska

W kilku wcześniejszych tekstach sygnalizowałem potrzebę przygotowania przez rząd strategii politycznej na wypadek konieczności naszego wystąpienia z Unii Europejskiej. Dziś trzeba sobie jasno powiedzieć, że kwestia stała się bardziej aktualna niż kiedykolwiek, wręcz paląca. Owszem, Beata Szydło odnotowała podczas niedawnego sabatu w Parlamencie Europejskim retoryczne zwycięstwo nad swymi oponentami, okazało się również, że nie jesteśmy w Europie tak osamotnieni jak usiłowano nam wmówić, jednak warto wziąć pod uwagę, że była to zaledwie jedna potyczka. Do wygrania całej kampanii jeszcze daleko, a jej los jest dalece niepewny. Instytucje unijne usiłują zaś swoim zwyczajem wykorzystać polski kryzys polityczny do pozaprawnego zwiększenia swych prerogatyw kosztem suwerennych kompetencji państw członkowskich. Właśnie tak należy odbierać wszczęcie procedury kontroli praworządności, ale również żądanie niemieckiego komisarza Gunthera Oettingera, by rząd PiS przedłożył projekt nowej ustawy medialnej do „konsultacji” jeszcze przed jej uchwaleniem. Wspomniane uroszczenie, pozostające absolutnie poza jakimikolwiek zapisami traktatowymi oznacza, że unijne władze uzurpują sobie prawo do prewencyjnego badania i kwestionowania ustawodawstwa krajów członkowskich. W ten sposób, metodą faktów dokonanych, usiłuje się stworzyć potencjalnie bardzo niebezpieczny precedens.

Celem władz unijnych, łączących w sobie zinstytucjonalizowane lewactwo z polityczną dyspozycyjnością wobec Niemiec, jest obalenie pod pretekstem „obrony demokracji” legalnego rządu polskiego, bądź doprowadzenie do paraliżu uniemożliwiającego wdrożenie planowanych reform oraz prowadzenia podmiotowej polityki wewnętrznej i zagranicznej. Przy czym, o ile przedstawiciele UE ze względów taktycznych zamiar swój usiłują jeszcze kamuflować, o tyle rodzime Targowiczątka rekrutujące się spośród odżynanych od koryta przedstawicieli Obozu Beneficjentów i Utrwalaczy III RP i co bardziej ogłupionej części społeczeństwa, deklarują swoje cele wprost – choćby podczas demonstracji KOD-u. Ta pętla instytucjonalnej opresji będzie się tylko zaciskać – bo też i nie po to Niemcy montują tu Mitteleuropę, by ta w ostatniej chwili miała się im wymknąć spod polityczno-gospodarczej kurateli. W efekcie, przeciw naszemu krajowi prowadzona jest wojna hybrydowa obejmująca zewnętrzne naciski polityczne, presję ekonomiczną, agresję propagandową, ekscytowanie niepokojów społecznych i próby ingerencji w suwerenne kompetencje polskich władz. To chyba wystarczające powody, by na serio rozważać opuszczenie UE.

II. Uwarunkowania prawne

Od strony zapisów traktatowych, mechanizm wyjścia ze struktur unijnych rysuje się na pozór prosto i uregulowany jest w art.50 „Traktatu o Unii Europejskiej”. Państwo członkowskie notyfikuje swój zamiar wyjścia z Unii Radzie Europejskiej, następnie zaś toczą się negocjacje dotyczące warunków wystąpienia i przyszłych ram stosunków z UE, które zostają zawarte w umowie końcowej. Umowa ta jest „zawierana w imieniu Unii przez Radę, stanowiącą większością kwalifikowaną po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego” (art.50 p.2). Większość kwalifikowana oznacza w tym przypadku „co najmniej 72% członków Rady reprezentujących uczestniczące Państwa Członkowskie, których łączna liczba ludności stanowi co najmniej 65 % ludności tych Państw” (Art. 238 ustęp 3 litera b) „Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej”) – z tym, że w negocjacjach i w głosowaniu nie bierze udziału członek Rady reprezentujący kraj występujący z Unii. Traktaty unijne przestają obowiązywać państwo występujące od dnia wejścia w życie umowy, lub – gdyby negocjacje zakończyły się fiaskiem i do zawarcia umowy nie doszło, bądź gdyby PE nie wyraził swej zgody, tudzież nie osiągnięto stosownej większości w Radzie Europejskiej – po dwóch latach od złożenia notyfikacji o wystąpieniu z UE. Istnieje również możliwość, że „Rada Europejska w porozumieniu z danym Państwem Członkowskim podejmie jednomyślnie decyzję o przedłużeniu tego okresu” (Art.50 p.3).

W tym teoretycznie bezkonfliktowym mechanizmie są jednak ukryte pewne miny. Pierwsza, to owe negocjacje, mające jak można się domyślać postać wzajemnych rozliczeń na linii państwo występujące – Unia Europejska, co może być operacją dość skomplikowaną i bolesną, gdyby np. doszło do spłacenia różnicy między składkami członkowskimi a otrzymanymi funduszami. Druga, to konieczność uzyskania niemal zaporowej kwalifikowanej większości. Owszem, można po prostu odczekać dwa lata, markując jedynie proces negocjacyjny, tyle, że wówczas należy się liczyć z tym, że „za karę” i dla odstraszającego przykładu dla przyszłych „buntowników”, Unia po prostu zatrzaśnie za nami drzwi wprowadzając restrykcje handlowe (choćby w rodzaju sankcji nałożonych na Rosję) i reżim wizowy. Ponadto, zważywszy na dwuletni przedział czasowy, możemy spotkać się z nasileniem wspomnianej wyżej „wojny hybrydowej” - w skrajnym przypadku prowadzącej do wkroczenia „zielonych ludzików” w ramach „bratniej pomocy”.

Co prawda, „klauzula solidarności” opisana w Tytule VII (Art.222) „Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej” mówi, iż do interwencji w przypadku „terroryzmu” może dojść na wniosek władz politycznych danego państwa, lecz mając na uwadze praktykę pozaprawnego poszerzania kompetencji UE kosztem krajów członkowskich możemy śmiało liczyć się z interpretacją rozszerzającą – np. uznającą, że to właśnie owe „władze polityczne” są terrorystami. Nie jest tu wykluczona „falandyzacja” polegająca na połączeniu Art.222 „Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej” z Art.7 „Traktatu o Unii Europejskiej” opisującym procedury dyscyplinujące wobec państwa naruszającego „wartości Unii” sformułowane w Art.2 tegoż traktatu. Przy czym, co istotne, nie jest tu wymagana jednomyślność (ta dotyczy jedynie stwierdzenia naruszenia „wartości”) - dalsze restrykcje głosowane są już większością kwalifikowaną (Art. 354 „Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej”). Dlatego tak istotne jest opracowanie zawczasu precyzyjnej „mapy drogowej” określającej zarówno nasze stanowisko negocjacyjne, kalkulację kosztów, jak i polityczne „działania osłonowe”.

III. Mapa drogowa

Należy z góry założyć, że jakakolwiek inicjatywa zmierzająca do „Pol-exitu” z UE spotka się z jazgotem, przy którym zbledną nawet dzisiejsze awantury. Armia urzędników zajmująca się dzieleniem funduszy i wdrażaniem dyrektyw, różne podmioty gospodarcze i organizacje pozarządowe wiszące na unijnych pieniądzach, rolnicy korzystający z dopłat, wreszcie rzesza Polaków dla których Europa jest symbolicznym wyznacznikiem aspiracji - otwarte granice i rynki pracy... Potrzebna zatem będzie intensywna kampania informacyjno-propagandowa, na wzór tej sprzed akcesji – tylko w drugą stronę – ponieważ trudno wyobrazić sobie nasz „exit” bez referendum. Trzeba przedstawić wyliczenia, wg których eurofundusze przyczyniają się do wzrostu zadłużenia (tzw. „wkład własny” na kredyt), wypaczają obieg gospodarczy, a z każdego euro „środków pomocowych” Niemcy odzyskują 80 eurocentów. Warto uświadomić społeczeństwu, że strefa Schengen funkcjonuje „obok” Unii – należą bowiem do niej również kraje spoza jej obszaru. No i wreszcie – rozpocząć równoległe starania o akces do Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), które wraz z UE współtworzy Europejski Obszar Gospodarczy. W ten sposób zachowamy korzyści płynące z wymiany handlowej.

Koniecznie należy podkreślić, że wraz z wygaśnięciem obecnej perspektywy budżetowej w 2020 roku środki unijne ulegną drastycznemu obcięciu i staniemy się płatnikiem netto. To zresztą jest ten „deadline” po którym najpóźniej powinniśmy zgłosić „exit” - mamy więc niespełna 4 lata na przygotowanie propagandowe i opracowanie politycznej oraz negocjacyjnej strategii. Idealnym rozwiązaniem byłoby zmontowanie sojuszu państw Europy Środkowej, tak by wniosek zgłosić wspólnie. Niezbędne jest też wysondowanie, czy USA byłyby skłonne roztoczyć geopolityczny parasol ochronny nad exodusem naszego regionu – i w zamian za co. Stanom Zjednoczonym, jeśli na serio myślą o powrocie do czynnej polityki w Europie, powinno zależeć na osłabieniu dominacji Berlina, który stał się kontynentalnym hegemonem po „resecie” Obamy. To wszystko oczywiście przy pozostaniu w strukturach NATO, w ramach którego moglibyśmy stworzyć ściślejszy i proamerykański sojusz między Bałtykiem i Morzem Czarnym – niestety, bez tymczasowego przynajmniej protektoratu USA się nie obejdzie.

No i poza wszystkim – może się okazać, że taka wspólna inicjatywa bloku państw „nowej Europy” z USA za plecami, może podziałać na Brukselę i Berlin na tyle trzeźwiąco, że staną się bardziej konstruktywne i skłonne do ustępstw. Państwa poważne powinny mieć przygotowane scenariusze na różne okoliczności - i dlatego należy niezwłocznie przystąpić do opracowania opisanego tu planu. Choćby po to, by dysponować mocną kartą przetargową na wszelki wypadek.

Gadający Grzyb

Notek w wersji audio posłuchać można na: http://niepoprawneradio.pl/

Zapraszam na „Pod-Grzybki” ------->http://www.warszawskagazeta.pl/felietony/gadajacy-grzyb/item/3242-pod-grzybki

Na podobny temat:

http://blog-n-roll.pl/pl/efta-%E2%80%93-alternatywa-dla-polski

http://blog-n-roll.pl/pl/mi%C4%99dzymorze-20-czyli-dywersyfikacja

http://blog-n-roll.pl/pl/opu%C5%9Bci%C4%87-euroko%C5%82choz

http://blog-n-roll.pl/pl/bratankowie-z-niedzicy

http://blog-n-roll.pl/pl/wi%C4%99c-wojna

Artykuł opublikowany w tygodniku „Polska Niepodległa” nr 4 (27.01-02.02.2016)