KE
jedynie ubrała w europejski kostium żądanie Angeli Merkel
sprowadzające się do znanego z internetowych memów hasła: „wincyj
imigrantów!”.
I. Polityczne szykany Brukseli
Komisja
Europejska postanowiła uczcić ramadan i z tej okazji ogłosiła
wszczęcie procedury dyscyplinującej wobec państw opierających się
przed „ubogaceniem kulturowym” przez „uciekające
przed wojną” brodate „matki” z równie brodatymi
„dziećmi”.
Najprawdopodobniej sprawa trafi przed europejski trybunał w
Luksemburgu i może się zakończyć słonymi karami finansowymi.
Mamy
tu od razu na wstępie kilka aspektów. Po
pierwsze,
czy Komisja Europejska ma w ogóle prawo na gruncie traktatowym do
wszczynania takich procedur, czy też mamy do czynienia z uzurpacją
kompetencji analogiczną do „kontroli praworządności”? Po
drugie,
przed trybunałem w Luksemburgu toczy się już postępowanie odnośnie
wniesionych przez Węgry i Słowację (z poparciem Polski) skarg
podważających legalność tzw. mechanizmu relokacyjnego, zakładającego
przyjmowanie przez kraje członkowskie „uchodźców” wedle
odgórnie narzuconego rozdzielnika. Jak Trybunał poradzi sobie ze
wzajemnie wykluczającymi się pozwami? Po
trzecie,
na jakiej podstawie KE zawęziła arbitralnie procedurę (być może
nielegalną) tylko do trzech państw – Polski, Węgier i Czech –
skoro mechanizm relokacji jest fikcją i nie wywiązuje się z niego
większość państw członkowskich? Przypomnijmy, że do tej pory
rozlokowano 20 tys. „uchodźców” z zaplanowanych 160 tys.
- m.in. dlatego, że stosowne służby nie są w stanie „ogarnąć”
tematu, tzn. zweryfikować przybyszów pod kątem bezpieczeństwa, a
także tego, czy faktycznie są uchodźcami wojennymi, czy migrantami
ekonomicznymi. Po
czwarte wreszcie,
czy zgodne z prawem (w tym prawami człowieka) jest przymusowe
przesiedlanie ludzi do odgórnie narzuconych krajów przeznaczenia –
często wbrew ich woli?
Biorąc
to wszystko pod uwagę, można podejrzewać, iż działania Komisji
Europejskiej stanowią polityczną szykanę wobec części państw
członkowskich za tzw. „ogólną postawę”
- chodzi nie tylko o sprzeciw wobec relokacji, ale również niezgodę
na „Europę wielu prędkości”, niechęć wobec przyjęcia euro
i generalny brak entuzjazmu do okazywania „europejskiej
solidarności”, czyli podporządkowywania się aktualnym życzeniom
Berlina i Brukseli. Podejrzenie potwierdzałby fakt, że Berlin
natychmiast pośpieszył z deklaracją poparcia dla działań Junckera i
spółki, co nasuwa z kolei przypuszczenie, że KE
jedynie ubrała w europejski kostium żądanie Angeli Merkel
sprowadzające się do znanego z internetowych memów hasła: „wincyj
imigrantów!”.
II. Jednostronna
„solidarność”
Aż
się nie chce po raz tysięczny przypominać, że Niemcy miały w głębokim
poważaniu „europejską solidarność”, gdy ignorując
obowiązujące prawo jednostronnie otworzyły granice, bez próby
konsultacji z europejskimi „partnerami”. Ba,
jak się okazało, kanclerz Merkel złamała nawet prawo własnego kraju,
bowiem decyzja o wpuszczeniu ludzkiej rzeki zapadła „na gębę”
i próżno szukać po niej śladu w dokumentach,
co urząd kanclerski był jakiś czas temu zmuszony przyznać
odpowiadając na pytania tamtejszych mediów. Wspomnijmy jeszcze dla
porządku, że zgodnie z konwencją genewską, a także umową Dublin II,
uchodźcą jest się do momentu trafienia do pierwszego tzw.
bezpiecznego kraju w którym można złożyć wniosek o azyl –
cudzoziemcowi przybywającemu z „bezpiecznego kraju”
status uchodźcy się nie należy. W tym sensie, prawdziwymi uchodźcami
np. w przypadku konfliktu syryjskiego są ludzie przebywający
chociażby w obozach w Jordanii – i tam należy im pomagać, co
zresztą Polska nie tylko podnosi na arenie międzynarodowej, ale też
aktywnie realizuje.
Trzeba
sobie twardo powiedzieć, że Polska nie może się zgodzić na żadne
„kwoty”. Nie
wolno nam przyjąć ani jednego wciskanego nam nachodźcy. Nie ma tu
pola do żadnych „konstruktywnych kompromisów”, bo jeżeli
raz się ugniemy, to już nie zatrzymamy różnych „solidarnościowych”
wymuszeń.
Kolejna rzecz – owi „uchodźcy” zwyczajnie nie chcą
do nas trafić i przy pierwszej lepszej okazji zwieją do Niemiec, bo
są znakomicie zorientowani w różnicach socjalnych przywilejów w
poszczególnych krajach Europy. Przekonała się o tym Fundacja
„Estera”, która w 2015 r. sprowadziła do Polski 50 rodzin
syryjskich chrześcijan (ok. 160 osób). W krótkim czasie większość z
nich zażądała cofnięcia przyznanego im w Polsce statusu uchodźcy, bo
uniemożliwiało im to ubieganie się o taki status w Niemczech. Wg
nieoficjalnych informacji w tej chwili nie ma już po nich w Polsce
śladu. Za
to oficjalne dane przedstawił niedawno rząd Litwy. Państwo to
przyjęło 309 imigrantów, z czego wedle litewskiego MSW 230 już
opuściło Litwę. Słowem – fiasko.
Żeby
przetrzymać „uchodźców” w Polsce musielibyśmy zatem
więzić ich pod kluczem lub za drutami, co już samo w sobie
stanowiłoby kłopot.
Ponadto sprowadzone do nas wypasione i brodate byczki po
zagnieżdżeniu się w „polskich obozach” mogłyby zechcieć
skorzystać z prawa do łączenia rodzin i sprowadzić tutaj swoje
samice, które wkrótce złożyłyby jaja i za chwilę tych „uchodźców”
zrobiłoby się wielokrotnie więcej, a Polska musiałaby przetrzymywać w
koncłagrach nie siedem a siedemdziesiąt tysięcy osób. Nie mamy
doświadczenia w zawiadywaniu takimi strukturami masowego
odosobnienia. Czy w ramach „solidarności” Niemcy
zechciałyby się wtedy podzielić z nami swoim „know-how”?
I ile musielibyśmy zapłacić za udostępnienie tej bezcennej wiedzy?
III. Przemytniczy
biznes
Osobnym
problemem jest, że takie Włochy domagające się wielkim głosem
rozładowania swoich ośrodków, nie raczą być „solidarne”
same ze sobą, przyjmując hurtem wszystkich jak leci. O tym, że można
sobie przy odrobinie determinacji poradzić z masowym przemytem ludzi
przekonuje przykład Australii, która odsyłała nielegalnych migrantów
z południowo-wschodniej Azji, a przemytnicze łodzie zatapiała.
Tymczasem
na linii Libia – Sycylia funkcjonuje wręcz coś w rodzaju
regularnej przeprawy promowej.
Niedawno portal euroislam.pl
przytoczył artykuł „Spectatora” obnażający przemytniczy
proceder polegający na współdziałaniu gangów z organizacjami
pozarządowymi. Otóż łodzie wypełnione migrantami (za 1500 euro od
„łebka”) wypływają maks. na 12 mil od brzegu, następnie
nadają sygnał SOS, lub wręcz dzwonią do operujących w pobliżu kutrów
należących do NGO'sów, po czym „jednostka ratunkowa”
przybywa na miejsce, następuje przeładunek ludzkiej masy... i już –
dalsza podróż na Sycylię odbywa się na pokładzie jednostki należącej
do „organizacji humanitarnej”. Co więcej – zdarza
się, że kuter „ratowniczy” przypływa sam, bez
konieczności zawiadomienia, co skłania do oczywistego wniosku, że
jego załoga doskonale wiedziała zawczasu gdzie i kiedy odebrać
„towar”.
Tylko
w 2016 r. z Północnej Afryki trafiło do Włoch ponad 181 tys.
„uchodźców”, z czego 30 proc. na pokładach statków
należących do NGO'sów. W pierwszych miesiącach tego roku odsetek
przekroczył już 50 proc.
Łączna wartość przemytu to 270 mln. euro rocznie. Najwięcej
„organizacji humanitarnych” zaangażowanych w ludzką
kontrabandę pochodzi z Niemiec i dysponują one 6-oma jednostkami
pływającymi. Koszt utrzymania na wodzie jednego kutra to 400 tys.
euro miesięcznie (ponad 4,5 mln. euro rocznie, zakładając, że statek
nie przebywa w morzu cały rok) – licząc razy 6 jednostek,
wychodzi 27 mln. euro/rok. Kto daje na to pieniądze? I dlaczego
włoskie władze tolerują jawny przemyt ludzi pod własnym nosem?
IV.
Zdrada pasterzy
I
ostatnia sprawa - bolesna, ale nie sposób się do niej nie odnieść.
Smuci, delikatnie rzecz ujmując, postawa Kościoła i samego papieża
Franciszka, nawołującego bezkrytycznie do przyjmowania agresywnie
nastawionych muzułmańskich najeźdźców – zupełnie jakby termin
„hidżra” (podbój przez zasiedlenie) był pojęciem
papieżowi nieznanym. Jest to, powiedzmy sobie otwarcie, całkowicie
opacznie pojmowane miłosierdzie, kompletnie abstrahujące od „ordo
caritatis”. Niestety, pod wyraźnym naciskiem Watykanu ugina
się również nasz Episkopat, mówiąc, że „Kościół ma twarz
uchodźcy”. Uchodźcy – tak, ale nie najeźdźcy!
Polskie
władze absolutnie nie powinny ulegać temu moralnemu szantażowi, nie
biorącemu pod uwagę realiów oraz wrogiego stosunku muzułmanów do
chrześcijaństwa i naszej kultury. Jeśli chodzi zaś o sprawy wieczyste
- mam nadzieje, że Bóg policzy naszym rządzącym na plus to, że nie
ściągnęli na kraj muzułmańskiej zagłady. Podobnie mam nadzieję, że w
swym miłosierdziu wybaczy papieżowi Franciszkowi jego samobójcze,
nieprzytomne szaleństwo w którym nawołuje do islamizacji Europy - bo
do tego się sprowadza fałszywie pojmowany „humanitaryzm”
w jego wydaniu. Zły to pasterz, który wydaje własną owczarnię na
pastwę wilków, a właśnie z czymś takim – zdradą pasterzy,
wydających swe owce na rzeź – mamy obecnie do czynienia. Europa
nie potrzebuje pseudo-chrześcijańskiej czułostkowości udającej
miłosierdzie. Europa potrzebuje najpierw rekonkwisty, a następnie
krucjaty. Rozumieli to wielcy poprzednicy Franciszka na Piotrowym
tronie - a że „dłużej klasztora niż przeora”, to da Bóg,
że zrozumieją to również jego następcy.
Gadający
Grzyb
Notek
w wersji audio posłuchać można na: http://niepoprawneradio.pl/
Artykuł
opublikowany w tygodniku „Polska
Niepodległa” nr 25 (21-27.06.2017)