Żółte kamizelki, czyli „francuska wiosna”

Podwyżka „eko-akcyzy” na olej napędowy była jedynie katalizatorem społecznego wybuchu, iskrą rzuconą na prochy narastających od dawna zbiorowych frustracji.

I. Francuska wiosna?

1723 zatrzymane osoby (w tym 1082 w Paryżu) i 118 rannych, a także trudne jeszcze do oszacowania straty finansowe – to bilans kolejnej soboty (8 grudnia) z protestami ruchu „żółtych kamizelek” we Francji. Wg francuskiego MSW łącznie w demonstracjach wzięło udział ok. 136 tys. obywateli – czyli liczba porównywalna z tą sprzed tygodnia, co oznacza, że uliczna rewolta póki co nie słabnie. Wszystko to powoduje, że nawet do mainstreamowych mediów powoli przebija się świadomość, że nie jest to bynajmniej wyłącznie sprzeciw wobec podwyżki cen paliw. Do tej pory słyszeliśmy głównie lekceważącą narrację w stylu: no tak, typowy francuski protest „roszczeniowy”, jakich w tym kraju odbywa się co najmniej kilka w ciągu roku – w domyśle, Francuzom poprzewracało się w głowach od dobrobytu. Tym razem jednak - co na początku zlekceważyli zarówno komentatorzy, jak i władze – ludzi nie wyprowadziły na ulice wielkie centrale związkowe, nie jest to też typowa rozróba „inżynierów i lekarzy” ubogacających kulturowo paryskie przedmieścia (choć i oni częściowo podłączyli się pod protesty, węsząc okazję do demolki). W przypadku „żółtych kamizelek” mamy do czynienia z czymś z gruntu odmiennym jakościowo – wkurzeni obywatele skrzyknęli się oddolnie, m.in. za pośrednictwem internetu, co zaowocowało masowym ruchem społecznym.

Jeżeli już szukać tu jakichś analogii, to bardziej do specyfiki tzw. arabskiej wiosny, tym bardziej, że w Tunezji i Egipcie także zaczęło się od eskalacji niezadowolenia z powodu marnych perspektyw życiowych – wysokich cen, niskich zarobków, bezrobocia itd. Zgadzają się nawet takie szczegóły, jak pora roku (rewolucje w płn. Afryce również wybuchły na przełomie jesieni i zimy) oraz to, że rozruchy miały miejsce w reżimach autorytarnych. Tu warto pamiętać, że nominalnie „demokratyczna” Francja jest od czasu islamistycznych zamachów w listopadzie 2015 r. krajem permanentnego stanu wyjątkowego. Wprawdzie formalnie stan wyjątkowy zniesiono z początkiem listopada 2017 r. - lecz tylko dlatego, że gros rozwiązań „nadzwyczajnych” (szczególnie dotyczących uprawnień służb) przeniesiono specjalną ustawą do „codziennego” porządku prawnego. No i wreszcie, w obu przypadkach do postulatów socjalno-bytowych szybko dołączyły żądania polityczne. Ciekawy staje się też potencjał „transgraniczny” - w sobotę 8 grudnia doszło do starć belgijskich „żółtych kamizelek” z policją w Brukseli, gdzie demonstranci domagali się dymisji premiera Charlesa Michela i próbowali się wedrzeć do rządowych budynków oraz Parlamentu Europejskiego (bilans – 74 aresztowanych, 12 rannych policjantów i kilka spalonych samochodów). Nawiasem, mniej więcej w tym samym czasie rząd Michela utracił parlamentarną większość wskutek wycofania się z koalicji Nowego Sojuszu Flamandzkiego sprzeciwiającego się podpisaniu przez Belgię ONZ-owskiego paktu migracyjnego. Robi się ciekawie...

II. Bunt przeciw elitom

Powyższe sprawia, że media lewicowo-liberalne zabierają się do omawiania wydarzeń we Francji jak pies do jeża – relacjonują „zajścia” i „incydenty”, jak ognia unikając szerszej interpretacji. Początkowa wersja o rozpieszczonych kierowcach, którzy nie chcą płacić więcej za paliwo nie wytrzymała konfrontacji z rzeczywistością, podobnie jak próby przypisania protestów „populistom” i „skrajnej prawicy”. Dziś, gdyby zapytać przeciętnego leminga, kto ma rację – Macron, czy „żółte kamizelki”, to zawiesi mu się system wskutek iskrzących na stykach sprzeczności. Z jednej strony bowiem jest „słuszny” prezydent, forsujący „proekologiczne” rozwiązania i optujący za europejskim super-państwem, z drugiej zaś mamy równie słuszny „gniew ludu”, łączący (przynajmniej chwilowo) ponad politycznymi podziałami zarówno zwolenników Marine Le Pen, jak i skrajną lewicę spod znaku Antify czy socjalisty i niedawnego kandydata na prezydenta Jean-Luc Melenchona. Ostatnio więc liberalne elity próbują nowego wytrychu – za protestami mianowicie ma stać pragnący zdestabilizować Europę Putin i jego armia internetowych trolli. Dziwnym trafem, gdy podczas rewolucji w krajach arabskich wskazywano na analogiczną rolę francuskich (był to okres, gdy Sarkozy roił o „Unii Śródziemnomorskiej” pod przewodnictwem Paryża) i amerykańskich służb, to takie głosy z miejsca zakrzykiwano medialnym jazgotem. Owszem, putinowskie trolle mogły skorzystać z okazji do podgrzewania atmosfery (francuskie służby zabrały się nawet do prześwietlania ok. 200 kont na Twitterze mających jakoby rozsiewać fake newsy) – ale to wątek marginalny. Z pewnością zaś przyczyna rewolty nie leży w moskiewskiej prowokacji – podobnie jak podwyżka „eko-akcyzy” na olej napędowy była jedynie katalizatorem społecznego wybuchu, iskrą rzuconą na prochy narastających od dawna zbiorowych frustracji.

W istocie bowiem ruch „żółtych kamizelek” jest klasycznym buntem przeciw nachapanym elitom, które oderwały się od społeczeństwa. Trzonem protestu nie są tutaj zawodowi politycy czy aktywiści, lecz zwykli obywatele, przytłoczeni rosnącymi kosztami życia i brakiem perspektyw, na których barki spycha się większość kosztów funkcjonowania państwa, dając coraz mniej w zamian. Wpisuje się to w ogólnoświatowy trend ubożenia klasy średniej na który składa się m.in. stagnacja realnych płac i malejąca siła nabywcza, prekaryzacja rynku pracy, rosnące obciążenia fiskalne i ceny, postępujący zanik małych i średnich przedsiębiorstw – co skutkuje chociażby zjawiskiem „pracujących biednych”. Tylko w ciągu ostatniego roku cena paliwa we Francji wzrosła o 23 proc., co najboleśniej dotyka mieszkańców prowincji, skazanych na poruszanie się własnymi samochodami. I tym ludziom prezydent nagle oznajmia, że mają płacić jeszcze więcej, bo są „nieekologiczni”, a rząd dopłaci im, by przesiedli się do samochodów elektrycznych i hybrydowych, które nawet mimo „zapomogi” są niedostępne cenowo dla kieszeni przeciętnego obywatela. Goryczy dopełnia fakt, że przez ostatnie kilkadziesiąt lat francuskie władze promowały właśnie samochody dieslowskie, jako oszczędniejsze i mniej paliwożerne, wskutek czego stanowią one 62 proc. pojazdów we Francji. Natomiast teraz obywatele słyszą: „nie stać was na diesla? jeździjcie hybrydami” - co jako żywo przypomina słynne „nie mają chleba? niech jedzą ciastka”.

III. Égalité!

Nic dziwnego, że motywowaną ekologicznie zapowiedź podniesienia akcyzy potraktowano jako przejaw oderwania paryskich elit od rzeczywistości. Ale przyczyn jest więcej. Ludzie odczuwają na własnej skórze finansową bezkarność globalnych korporacji, skutecznie ukrywających dochody w rajach podatkowych – bo powstałą dziurę łata się z kieszeni tych, którzy nie mogą pozwolić sobie na „optymalizację”. Z kolei chociażby lokowanie kapitału przez międzynarodowy biznes w nieruchomościach powoduje wzrost czynszów i „wypychanie” dotychczasowych mieszkańców na coraz dalsze przedmieścia. Z przewijających się w mediach wypowiedzi protestujących przebija poczucie, że wielkie korporacje zblatowane z rządem załatwiają swoje interesy ich kosztem, politycy (i generalnie, elity) żyją w złotych klatkach, a podział dochodu narodowego oraz obciążeń publicznych jest skrajnie nierównomierny. „Żółte kamizelki” zgłosiły 45 postulatów – jak to w takich przypadkach bywa, jest to swoisty „koncert życzeń”, jednak można z nich wyłuskać racjonalne jądro sprowadzające się do zwiększenia wpływu obywateli na władzę i stanowienie prawa, racjonalizacji świadczeń społecznych (co ewidentnie godzi w „zasiłkowych” migrantów), doinwestowania prowincji, ochrony krajowego rolnictwa czy ograniczenia rozmaitych przywilejów władzy oraz poszczególnych grup zawodowych, a także wymuszenia większej solidarności podatkowej.

Póki co, władza zastosowała podwójną taktykę: z jednej strony brutalną pacyfikację protestów, z drugiej – przeczekanie obliczone na zmęczenie materiału. Ciekawe, czy się nie przeliczy – w końcu, Francuzi na rewolucjach znają się jak mało kto.

Gadający Grzyb

Notek w wersji audio posłuchać można na: http://niepoprawneradio.pl/

Artykuł opublikowany w tygodniku „Warszawska Gazeta” nr 50 (14-20.12.2018)

Czy czeka nas euro-dyktat?

W najbliższym czasie można się spodziewać prawdziwej wojny o złotówkę. Jeśli ją przegramy, konsekwencją będzie euro-dyktat i totalne ubezwłasnowolnienie.

Mieliśmy ostatnio do czynienia z ciekawym balonem próbnym. Oto „Frankfurter Allgemeine Zeitung” wypuścił przeciek (zapewne kontrolowany) z „poufnego” spotkania dwóch eurokomisarzy - Pierre'a Moscovici (Francja, sprawy gospodarcze) oraz łotewskiego wiceprzewodniczącego KE i komisarza ds. euro Valdisa Dombrovskisa – z grupą wyselekcjonowanych eurodeputowanych, na którym Moscovici miał zapowiedzieć wprowadzenie waluty euro we wszystkich krajach członkowskich UE do 2025 r. Samo spotkanie nosiło najwyraźniej charakter instruktażowy – zaproszeni deputowani posłużyć mieli za pasy transmisyjne kolportujące narrację Komisji Europejskiej na forum PE (formalnie chodziło o „dokument refleksyjny”, jaki ma zostać wkrótce opublikowany). Wprawdzie Dombrovskis wszystko zaraz „zdementował” podkreślając, że przyjęcie euro leży w gestii państw członkowskich, lecz trudno nie odnieść wrażenia, że mamy tu zarysowanie linii politycznej Brukseli, która po zwycięstwie Macrona w wyborach prezydenckich we Francji poczuła wiatr w żaglach i będzie w najbliższym czasie dążyć do zacieśniania integracji – również walutowej – wedle recepty „więcej tego samego”, próbując wywierać na kraje członkowskie rozmaite naciski.

Powyższe współgra z zapowiedziami Francji dotyczącymi przyszłości eurolandu sformułowanymi przy okazji spotkania ministrów finansów Francji (Bruno Le Maire) i Niemiec (Wolfgang Schäuble). W planach jest m.in. wspólny rząd gospodarczy strefy euro z ministrem finansów oraz europejski fundusz walutowy, do tego stopniowe ujednolicenie systemów podatkowych i prawa pracy. Wszystko to, jak łatwo zauważyć, służyć ma najsilniejszym graczom – czyli właśnie Francji i Niemcom – oznaczać będzie bowiem zamordowanie w białych rękawiczkach wewnętrznej konkurencyjności między poszczególnymi państwami Unii. W ten sposób zlikwidowany zostanie „dumping” ekonomiczny nad którym tak pieklił się Emmanuel Macron w trakcie kampanii wyborczej a propos likwidacji francuskiej fabryki Whirpoola i przeniesienia produkcji do Polski. Jednak, żeby podobna „urawniłowka” odniosła zamierzony skutek, należy do tak zintegrowanej strefy euro zapędzić wszystkie państwa członkowskie bez wyjątku, pozbawiając je przy okazji resztek możliwości kształtowania samodzielnej polityki gospodarczej. W szczególności dotyczy to tak stosunkowo dużego kraju jak Polska. Nie dziwi więc, że postulat szybkiego rozszerzenia eurolandu na 27 państw padł właśnie z ust francuskiego komisarza, który przecież formalnie za strefę euro nie odpowiada.

Ktoś może powiedzieć, że Polska (ale też Czechy, Węgry, Chorwacja, Rumunia i Bułgaria) nie spełniają przewidzianych kryteriów i nie zanosi się na to, by zaczęły dostosowywać wskaźniki w najbliższym czasie – tak ze względów gospodarczych, jak i politycznych. Do euro nie pali się również Szwecja, a Dania wręcz wynegocjowała traktatowy zapis, że nie będzie musiała do strefy euro przystępować. Spokojnie, „eurozona” nie takie już akcesyjne cuda widziała. Szwecję i Danię można z punktu widzenia Francji i Niemiec zostawić na boku, bo ze względu na wysokie podatki i rozdęte „socjale” nie stanowią konkurencji. Z Europą Środkową jest jednak inaczej.

W tym miejscu warto się zatrzymać nad wywiadem, jakiego były grecki minister finansów, a obecnie lider ruchu DiEM25, Janis Warufakis, udzielił portalowi Forsa.pl. Do skrajnie lewicowej agendy greckiego polityka wprawdzie mi bardzo daleko, ale akurat jego diagnozy dotyczące funkcjonowania euro-waluty są godne uwagi. Przede wszystkim Warufakis zwraca uwagę, że mechanizm strefy euro opierał się na przesunięciu w formie pożyczek nadwyżek z krajów o dodatnim bilansie płatniczym do państw o bilansie ujemnym – skutkiem u tych drugich był fikcyjny wzrost gospodarczy napędzany długiem, co stało się główną przyczyną kłopotów państw południa Europy z Grecją na czele. O milczącej zgodzie na fałszowanie przez Grecję statystyk, by spełniała na papierze wymogi strefy euro powszechnie wiadomo. Ale identyczne kreatywne zabiegi zastosowano również wobec Włoch, które w momencie przyjmowania euro miały 122 proc. PKB długu publicznego! Wszystko na żądanie Niemiec, bowiem Włochy ze swym przemysłem i możliwością dewaluacji lira stanowiłyby dla niemieckiej gospodarki potencjalnie groźną konkurencję. Tak się to robi – i jeśli będzie trzeba, zostanie zastosowane także wobec nas.

Podobną diagnozę stawia Cezary Mech twierdząc, że będziemy przymuszani do wstąpienia do strefy euro – chociażby za pomocą gróźb forsowania na forum unijnym różnych niekorzystnych dla nas rozwiązań. A że dodatkowo zachodni inwestorzy pragną zlikwidować ryzyko związane z ekspozycją walutową swych realizowanych w Polsce przedsięwzięć, to można się w najbliższym czasie spodziewać prawdziwej wojny o złotówkę. Jeśli ją przegramy, konsekwencją będzie euro-dyktat i totalne ubezwłasnowolnienie, a przy najbliższym kryzysie – los Grecji. Czeka nas zatem bodaj najważniejsza w ostatnich latach batalia w obronie polskiej gospodarki.

Gadający Grzyb

Notek w wersji audio posłuchać można na: http://niepoprawneradio.pl/

Artykuł opublikowany w tygodniku „Gazeta Finansowa” nr 21 (26.05-01.06.2017)

Wędrówki ludów

„Uchodźców” z Bliskiego Wschodu w pierwszym rzędzie powinny przyjąć Stany Zjednoczone, natomiast z Afryki Północnej – Francja.

Przewijające się niekiedy w publicystyce porównanie obecnego stanu Europy do upadającego Imperium Rzymskiego właśnie znalazło kolejne potwierdzenie – wkroczyliśmy mianowicie w okres wędrówek ludów. Inna sprawa, że Zachód zafundował sobie obecną inwazję barbarzyńców na własne życzenie. Hasło do destabilizacji świata muzułmańskiego jako pierwsza rzuciła Ameryka, najeżdżając Afganistan w zemście za zamach na WTC, następnie zaś atakując Irak i obalając reżim Saddama Husajna, co w efekcie doprowadziło do wojny domowej i chaosu. Swoje dołożyła Francja „demokratyzując” Afrykę Północną serią kolejnych rewolucji, następnie przyszła kolej na Syrię – i w efekcie mamy to, co mamy. Znaczna część krajów muzułmańskich pogrążyła się w krwawej anarchii, na Bliskim Wschodzie narodziło się Państwo Islamskie – bodaj pierwsze, dla którego terroryzm stał się oficjalną doktryną, nawet afgańscy talibowie byli bardzie wstrzemięźliwi - a zagrożenie dla Zachodu jest większe niż kiedykolwiek przedtem. Aż strach pomyśleć, co by się działo, gdyby USA wcieliły w życie plany „powrotu z Bagdadu przez Iran”...

Swoją drogą, zbrodnicza krótkowzroczność amerykańskich i europejskich decydentów jest wprost powalająca. Z niezrozumiałych względów uznali oni, że jeśli obalą arabskich dyktatorów, to jakimś cudem uda się im zainstalować w regionie przyjazne Zachodowi demokracje – co w praktyce miało pewnie oznaczać przyzwolenie owych muzułmańskich „demokratur” na ekonomiczną ekspansję międzynarodowych koncernów i gospodarczą kolonizację na wzór modelu znanego chociażby z krajów latynoskich, czy nie szukając daleko – Europy Środkowo-Wschodniej po upadku komunizmu. Chciwość zaślepiła ich do tego stopnia, że woleli nie zauważać różnic cywilizacyjnych, oraz realnych nastrojów arabskiej „ulicy” podatnej na religijny fundamentalizm o jednoznacznie agresywnym, dżihadystycznym charakterze. Tymczasem, to właśnie kacykowie pokroju Husajna, Kadafiego czy Mubaraka – niewątpliwie często okrutni aż do zwyrodnienia – stanowili jedyną realną zaporę przed rozlaniem się fundamentalizmu na ogromne obszary Afryki i Azji. Demokracja jest dla islamu ciałem obcym, nienaturalnym, sprzecznym z Koranem przeszczepem ze świata zachodniego (w islamie nie ma rozróżnienia na sferę prywatną i publiczną, wszystko reguluje szariat) do którego muzułmanie czują wyłącznie pogardę, jako matecznika bezbożności i nihilizmu. W konsekwencji, obalenie dotychczasowego porządku skutkować musi rządami sfanatyzowanego motłochu i rzezią podsycaną naukami mułłów wzywających w meczetach do walki z niewiernymi. To aż nieprawdopodobne, że nikomu nie dał do myślenia przypadek Bractwa Muzułmańskiego w Egipcie, które niemal natychmiast po obaleniu Mubaraka stało się tam pierwszoplanowym graczem. Powtarzam – chciwość odebrała rozum.

A teraz ta muzułmańska dzicz zalewa Europę i Bóg jeden wie, czym to się skończy. Na domiar złego, Unia Europejska stosuje samobójczą politykę azylową, wspartą humanitarnym ględzeniem lewackich doktrynerów wciąż rojących o „multi-kulti” i nowomową każącą nazywać nielegalnych imigrantów „uchodźcami”. Co więcej, rządy zachodniej Europy usiłują wymusić na państwach naszego regionu – w tym Polsce – przyjmowanie „kwot” imigrantów. Innymi słowy – chcą na nas wydębić, byśmy pili piwo, którego oni nawarzyli. Przepraszam, ale Polska nie miała kolonii, historycznie więc nie jesteśmy tym ludziom nic winni – w odróżnieniu od krajów, które na kolonializmie zbudowały swój dobrobyt i potęgę. Jeśli zaś chodzi o sprawy bieżące, to „uchodźców” z Bliskiego Wschodu w pierwszym rzędzie powinny przyjąć Stany Zjednoczone, natomiast z Afryki Północnej – Francja, której się przyśniła budowa „Unii Śródziemnomorskiej” i w pogoni za tą nieprzytomną mrzonką zdestabilizowała najbliższe sąsiedztwo Europy.

My i tak za chwilę możemy mieć problem z napływem Ukraińców uciekających z bankrutującego i pogrążonego w wojnie państwa. Już teraz, zwłaszcza na zachodniej Ukrainie, młodzi ludzie na masową skalę uchylają się od poboru i np. nagle zdradzają przemożny pęd do wiedzy nabywanej na polskich uczelniach w Lublinie czy Przemyślu - by tu, z bezpiecznych pozycji, robić sobie „słit focie” z banderowskimi flagami. Podobnie jest z uciekinierami z krajów muzułmańskich. Zwróćmy uwagę, że przytłaczająca większość z nich to młodzi mężczyźni w wieku jak najbardziej „wojskowym”. To wygląda wręcz jak inwazja – tylko w samym lipcu granicę UE przekroczyło 107,5 tys imigrantów. Austria grzmi, by kraje uchylające się przed przyjmowaniem „azylantów” pozbawiać unijnych funduszy, a Niemcy wypominają nam, że przecież przyjmowali politycznych uchodźców z Polski za komuny. No więc dobrze – weźcie sobie te swoje „ojro”, bo żadne pieniądze nie są warte tego by fundować sobie społeczną bombę zegarową, a co do wdzięczności za pomoc z lat '80 – jeśli jakiś obywatel niemiecki wystąpi o polityczny azyl w Polsce, to oczywiście z przyjemnością takowego udzielimy.

Gadający Grzyb

Ilustracja: Andrzej111

Notek w wersji audio posłuchać można na: http://niepoprawneradio.pl/

Zapraszam na „Pod-Grzybki” -------> http://www.warszawskagazeta.pl/felietony/gadajacy-grzyb/item/2415-pod-grzybki-20

Artykuł opublikowany w tygodniku „Warszawska Gazeta” nr 36 (04-10.09.2015)

W uścisku Merkozy’ego

Euro od początku pomyślane było jako narzędzie gospodarczo-politycznej „miękkiej hegemonii” Niemiec w Europie.

I. „Przesilenie”

Eurodeputowany PiS, Konrad Szymański, podzielił się na łamach „Uważam Rze” ciekawą diagnozą zacytowaną następnie przez portal „wPolityce.pl”. Otóż przy okazji omawiania sytuacji gospodarczej Grecji powiedział, iż celowo i świadomie zbudowano obecny model eurolandu w takiej formie, by w pewnym momencie doszło do „przesilenia”. Czyli coś, co od początku wydawało się nonsensem – mianowicie łączenie w ramach wspólnej waluty gospodarek państw pozostających na różnym stopniu rozwoju, z różnymi politykami fiskalnymi, budżetowymi, monetarnymi itd. - nagle zyskuje ręce i nogi.

Plan był następujący: wspólna waluta miała stać się narzędziem zmian politycznych - doprowadzić słabsze gospodarki do kryzysu (czyli owego „przesilenia”), by następnie poddać je zarządzaniu z Brukseli. Rzecz w normalnych warunkach niewyobrażalna, ale całkowicie do zrobienia, gdy poważnie zadłużone, lub wręcz bankrutujące państwa zmuszone są udać się po prośbie do „centrali”. I to jest ten moment, w którym rozlega się tak głośny dziś alarm: ratujmy strefę euro! Wspólna waluta w potrzebie!

Ratowanie zaś oczywiście wymaga „zwiększonej integracji”, czyli w praktyce poddanie zewnętrznej kontroli tych nieodpowiedzialnych utracjuszy, którzy narazili „wielki wspólny projekt” na niebezpieczeństwo. Stąd te wszystkie „sześciopaki” wprowadzające rozwiązania wzmacniające „ład gospodarczy”, których wdrażanie monitorować ma Komisja Europejska, by zapobiec narastaniu „nierównowagi”. Nierównowagi, która, przypomnijmy, istniała w eurolandzie od początku i która była tolerowana z całą świadomością konsekwencji.

II. Euro-wirus

Innymi słowy, indukowano chorobę, by następnie zaordynować ustaloną zawczasu terapię. Gospodarczy wirus wszczepiono w strefę euro u samego zarania. Póki co jest to jedyne logiczne wyjaśnienie tłumaczące kilka niezrozumiałych spraw, które do tej pory usiłowano wyjaśniać integracyjnym ślepym pędem i przerostem zideologizowanej euro-polityki nad ekonomicznymi realiami.

Te sprawy, to m.in.:

- dlaczego przymykano oko na sprawozdawcze machloje Grecji, która nie powinna była nigdy zostać przyjęta do eurolandu;

- dlaczego nie usunięto Grecji ze strefy euro póki był jeszcze czas;

- dlaczego euro-decydenci tak gwałtownie reagowali na sugestię wystąpienia Grecji z „ekskluzywnego klubu” i straszyli efektem domina;

- dlaczego przyjmuje się do euro wszystkich chętnych po spełnieniu formalnego minimum, bez oglądania się na drastyczne rozbieżności potencjałów gospodarczych;

i wreszcie

- dlaczego tak naciska się na kraje spoza strefy euro, by jak najszybciej spełniły warunki akcesji.

Oczywiście, światowy kryzys spotęgował i przyśpieszył dzisiejszą sytuację, ale i bez niego w końcu musiała ona dojrzeć do obecnego „przesilenia”. W tym kontekście nowej mocy i znaczenia nabiera pamiętna deklaracja Romano Prodiego, że euro jest przede wszystkim projektem politycznym.

III. „Merkozy”

Mimo wszystko, przy całej celności, diagnoza Konrada Szymańskiego pozostaje niepełna. Grzeszy mianowicie zbyt „brukselocentrycznym” ujęciem problemu. Być może zresztą, brukselskim, kosmopolitycznym eurokratom wydawało się jeszcze do niedawna, że to faktycznie oni będą zarządzać Europą – niewykluczone, że pierwotny plan był właśnie taki. Jednakże kryzys obnażył całą fasadowość unijnych instytucji, które – przy zachowaniu pełni swych formalnych kompetencji – coraz bardziej zmieniają się w narzędzie polityki głównego rozgrywającego, czyli Niemiec (które, by sprawy szły gładko, poczyniają odpowiednie koncesje na rzecz drugiego co do wielkości gracza – Francji).

Na dzień dzisiejszy sytuacja wygląda tak, że kanclerz Merkel dogaduje się z prezydentem Sarkozym, następnie zaś uzgodnione rozwiązania są podawane do akceptacji pozostałym krajom członkowskim i Komisji Europejskiej. Formuła przyjęcia „sześciopaku” dokładnie odzwierciedla ten stan rzeczy – oczywiście z nieodzowną grą pozorów, jaką są „negocjacje” w ramach odgórnie ustalonych przez duet „Merkozy” widełek. Barroso może co najwyżej robić dobrą minę do złej gry i przyklepywać postanowienia. Van Rompuyem w ogóle nikt nie ma czasu zawracać sobie głowy, podobnie jak „polską prezydencją”, która może co najwyżej zorganizować spotkanie, tudzież porozstawiać na stołach mineralną i paluszki.

IV. Miękka hegemonia

W taki oto sposób docieramy do sedna: euro od początku pomyślane było jako narzędzie gospodarczo-politycznej „miękkiej hegemonii” Niemiec w Europie. Niegdyś, by podkreślić wiodącą rolę niemieckiej gospodarki, mówiło się o Europie, że jest „strefą Deutsche Mark”. Dziś jest strefą Deutsche Mark jeszcze bardziej, albowiem „wspólny” pieniądz służy temu, kto ma w jego sprawie najwięcej do powiedzenia – tym kimś były, są i będą Niemcy, a że współczesna „deutsche marka” nazywa się dla niepoznaki „euro”, to doprawdy, jedynie techniczny szczegół.

O Niemczech mówiono również, że są ekonomiczną potęgą, ale politycznym karłem. Wraz z kolejnymi etapami pogłębiania integracji, polityczny karzeł odszedł w zapomnienie. Jest hegemon podporządkowujący sobie unijny potencjał gospodarczy i spinający pod aksamitnym protektoratem Europę. Dzieląc się wpływami w niezbędnym zakresie z Francją. Pisałem o tym szerzej w tekstach „Deutsche euro” oraz „Polska w strefie rażenia rządu gospodarczego”, gdzie bardziej szczegółowo uzasadniam takie właśnie spojrzenie – zapraszam do lektury.

Nie tak dawno „Merkozy” zaproponował powstanie „rządu gospodarczego” państw strefy euro, nieco wcześniej uchwalono pakt Euro-Plus, którego rozwinięciem i następstwem jest przyjęty niedawno „sześciopak”. Ostatnio natomiast komisarz d/s gospodarczych i walutowych, Oli Rehn ogłosił, że Komisja Europejska chce mieć nadzór nad budżetami krajów strefy euro. Jak czytamy, „KE chciałaby mieć wgląd do narodowych planów budżetowych dwa razy do roku: najpierw przed 15 kwietnia oraz przed 15 października każdego roku, zanim zostaną ostatecznie uchwalone.” Ponadto „KE miałaby prawo wyrażać publiczną krytykę i żądać poprawek.”. Stąd już tylko krok do obowiązku przedstawiania planów budżetowych do zatwierdzenia w Brukseli, która chce, by wkrótce były one konstruowane „zgodnie ze wspólnym harmonogramem i jednolitymi regułami".

Łatwo zauważyć, że plany Komisji Europejskiej idealnie współgrają z posunięciami „Merkozy’ego”. To, że mocno zajęła się nimi niemiecka prasa również ma swoją wymowę. Kiedy wejdą w życie, będzie to oznaczało kres resztek suwerenności krajów eurolandu. Suwerenności scedowanej nie na rzecz takiej czy innej ponadnarodowej unijnej instytucji. Scedowanej na rzecz tego, kto tą instytucją kręci.

„Przesilenie” w strefie euro nadeszło. Teraz pora zebrać jego owoce.

Gadający Grzyb

Podzwonne dla błazna na tronie.

Czyli pożegnanie z francuską europrezydencją.

I. Na początek.

Wierzcie lub nie wierzcie, ale całkiem niedawno był moment, w którym strupieszałe salony europarnasiarzy zawyły w tłumionej zgrozie niczym zgraje zombich na widok rocket launchera (pamiętacie pierwszego „Quake’a”?).

- … to prawda, nasz stary Jacques od pewnego czasu zwykł był zapiekać się w, przyznaję, coraz bardziej groteskowej starczej arogancji – perorował Euromąż Stanu - ale znaliśmy go od dawna, wiedzieliśmy co i jak. Z tą cała „Royal” też dalibyśmy sobie radę – to parweniuszowska suka, żądna nimbu władzy i poklasku. Łeb ma napchany feminizmem, niczym nasz dawny znajomy, Boguś Radziwiłł, skrupułami. Uwierzycie, że wahał się, czy zniewolić pewną szlachciankę?

Kostyczne „ha, ha…” zebranych zawisło na moment w powietrzu, po czym dało dyla za otomanę, z silnym postanowieniem nabierania osobowości.

-…zadowoliłaby się pchnięciem jakiejś postępowej dyrektywki, poza tym - flesze, okładki - dziennikarzyny już sami wiedzą co robić, by zasłużyć na ekskluzywny wywiad.

- Ale, co z tym S… - pomniejszemu mężowi Eurostanu wraże nazwisko nie chciało przejść przez gardło – zbojkotować, jak Haidera?

Po czym, zaszokowany własną śmiałością, bryknął za otomanę, gdzie przytulił się do Kostycznego Ha, Ha… i skrzętnie skrył swe państewko w kieszeni.

- Ależ wychodź, przyjacielu, nie błaznuj – dobrotliwie upomniał Euromąż Stanu, który w trakcie swej tyleż zatroskanej, co automatycznej eurogadki, zdążył już przemyśleć to i owo. – Sarkozy? Nie zdzierży.

I nie zdzierżył.

Nawet nie próbował.

II. Epizodzik.

17.05.2007 – zostaje zaprzysiężony na prezydenta Francji Nicolas Paul Stéphane Sárközy de Nagy-Bocsa, bliżej znany jako Nicolas Sarkozy; były minister spraw wewnętrznych w rządzie Dominika de Villepin’a, słynący z twardych zapowiedzi co do ukrócenia działalności arabskich gangów pustoszących przedmieścia francuskich miast. Fakt: ilość płonących samochodów i rozbitych witryn jakby zmalała.

Niedługo potem aktualna (druga) żona, Cecilia Ciganer Albeniz, przy jawnie okazywanej irytacji małżonka, angażuje się w oswobodzenie bułgarskich pielęgniarek i palestyńskiego lekarza, oskarżonych w Libii o zarażanie dzieci HIV-em. Chcąc, nie chcąc, Sarko musi się włączyć, i robi to na tyle skutecznie, że 4-tego października 2007 r. tylko on odbiera bułgarski order „Stara Płanina". Rzecz jasna, ze strony odtrąconej małżonki, całe to „angażowanie się” jest typową medialną pokazówą - ratuje się przed rozwodem i utratą statusu „Pierwszej Damy Republiki”. Bułgarskie pielęgniarki i palestyński lekarz interesują ją tyle samo, co Sarkozy’ego.

W ten oto sposób sprytny Sarko skutecznie zagłusza w mediach niechcianą żonkę i staje się bułgarskim bohaterem, zaś przy okazji załatwia mały „deal” na dostawy dla marynarki wojennej (korwety wielozadaniowe + offset na budowę w stoczniach w Warnie).

Dlaczego w ogóle wyciągam ten epizod? Ano dlatego, że skupiają się w nim jak w soczewce pewne cechy charakterystyczne dla jego polityki już po objęciu unijnej prezydencji. Mamy tu zatem, co następuje: doraźne geszefciarstwo, angażowanie się w niewygodne sprawy tylko pod presją zewnętrznych okoliczności i przypisywanie sobie bez żenady cudzych zasług (to zapowiedź jego roli w wojnie rosyjsko – gruzińskiej). Dodajmy do tego notoryczny konformizm połączony z monstrualnym ego plus zamiłowanie do tabloidalnego brylowania i otrzymamy „Sarko” w pigułce.

III. Euro - obawy.

Cóż takiego w osobie Sarko mogło zatrwożyć przywołanych na wstępie europarnasiarzy?
Jak sądzę, były to trzy podstawowe groźby:

1) groźba biografii (potomek węgierskiego uchodźcy);

2) groźba „pogorszenia” stosunków z Rosją (połączona ze znajomością jej sowieckiego oblicza);

3) groźba zerwania z obsesyjnym antyamerykanizmem i możliwość zbliżenia z USA (tu już zawyło eurozgrozą).

Dodajmy, że to, co eurosalony doprowadzało do palpitacji serca, dla innych było nadzieją. Dotyczy to zwłaszcza byłych demoludów – zarówno tych unijnych, jak i aspirujących do członkostwa, które liczyły na większe uwrażliwienie wobec ich interesów. Sarkozy miał być tym, który nie każe „siedzieć cicho”, zaś obaw przed neoimperialnymi zapędami Rosji nie będzie kwitował wyniosłym pouczaniem o konieczności wyzbycia się „antyrosyjskich fobii”.

IV. Co wyszło?

01.07.2008 Francja przejęła od Słowenii prezydencję w Radzie Unii Europejskiej. I niemal z każdym dniem naiwnym rzedły miny. Nie ukrywam, że początkowo też dałem się nabierać na Sarko – bajery. Bo też i bajerant z niego pierwsza klasa.

Andrzej Gwiazda stwierdził kiedyś, że z Syberii wracały dwa rodzaje ludzi – albo utwardzeni w nienawiści do sowieckiego systemu (nazwę ich „nieprzejednańcami”) albo, przeciwnie, złamani, przeświadczeni o bezcelowości oporu, ze wszczepioną im niewolniczą, łagierną mentalnością (nazwę ich, wykorzystując w tym kontekście potoczne określenie, „złamasami”). Rodzimy przykład tych drugich, to niejaki Wojtuś Jaruzelski.

Sarkozy okazał się złamasem. Oczywiście, jego ojciec, Pál (później Paul) Sarközy de Nagy-Bocsa, nie uciekł z Syberii, tylko z zadeptywanych sowieckimi kamaszami Węgier (r. 1949). Dopiero na miejscu spłodził syna (ur. Paryż, 28 stycznia 1955) z grecko-żydowską małżonką Andrée Mallah. Sarkozy-junior musiał jednak poznać komunizm dość dokładnie i bez upiększeń, choćby za sprawą rodzinnych przekazów. Najwyraźniej jednak, wyciągnął z tych historii tylko jeden wniosek – Rosja jest potężna, więc lepiej nie stawać jej okoniem. Zresztą, znakomicie z tym podejściem wpasował się w tradycyjny nurt francuskiej polityki.

Jak wiadomo, Francja od czasów Woltera i jego niewczesnych umizgów do carycy Kasi cierpi na chroniczną rusofilię. Przypadłość ta, po klęsce Napoleona i widoku Kozaków cwałujących raźno po paryskich brukach, została wzbogacona, o - darujcie mi knajactwo - „syndrom przecwelenia”.

Doprawdy, trudno o bardziej przejmujący przykład patologicznego uzależnienia.

Sarkozy, do tego wybuchowego melanżu dołożył „od siebie” kompleks prowincjusza, każący mu być francuskim aż do karykatury. A że jest zarazem konformistą do szpiku kości, więc wygaduje zawsze to, co aktualne audytorium pragnie od niego usłyszeć. A jeszcze tłumione, imigranckie poczucie niższości odreagowywane atakami arogancji wobec słabszych „partnerów” w euro-grajdole (osobliwie byłych demoludów, by nikt przypadkiem nie posądził go o prowincjonalne sentymenty). A jeszcze rozbuchana do alpejskich rozmiarów mania wielkości i poczucie dziejowej misji, każąca mu widzieć siebie w roli dożywotniego władcy Eurostanu. Stąd nacisk na zacieśnienie „integracji” i wybuchy niekontrolowanej furii kierowane pod adresem zawalidrogów usiłujących stawiać przeszkody eurodyktatowi z Lizbony (ale znów, dotyczy to Irlandii, Czech i Polski - Niemcom Sarkozy nie podskoczy). A jeszcze…

Ech, szkoda gadać. Nie przypuszczałem, że kiedykolwiek to powiem, ale wolałem już Chiraca – przynajmniej był autentyczny. Sarkozy, to pajacowata podróbka, cierpiąca na polityczno-medialne ADHD. Krótko – błazen na tronie.

***

Dobra, może to z mojej strony taka „kuchenna psychoanaliza”, ale powszechnie znane fakty zdają się ją potwierdzać.

W „epizodziku” wspomniałem, że Sarkozy angażuje się w niewygodne sprawy tylko pod presją zewnętrznych okoliczności. Po napaści Rosji na Gruzję taką zewnętrzną okolicznością była zainicjowana przez Lecha Kaczyńskiego wyprawa prezydentów do Tibilisi, która, mimo małostkowej wściekłości Tuska i wproszenia się Radka Sikorskiego na przyczepkę, szczęśliwie doszła do skutku. Nawet Michnik poczuł się wówczas w obowiązku oświadczyć, jak to on, w patetycznym stylu, że „jest dumny z prezydenta”, przyprawiając tym samym o dezorientujący ból głowy resztę ekipy redakcyjnej.

W tych okolicznościach przyrody (bo i UE, zgrzytając zębami, przedsięwzięła „kroki dyplomatyczne”), Sarko musiał „cóś” zrobić. I zrobił. Załatwił rzecz we właściwym sobie stylu. „Wynegocjował”, mianowicie, z Rosją lipną umowę, co do której obie strony wiedziały, że nie zostanie dotrzymana. Efekt: Rosja zaanektowała Osetię Płd., czyniąc z niej nieco zmodyfikowaną kopię Naddniestrza; kontroluje de facto większość gruzińskiego terytorium i kwituje wszelkie sugestie co do „integralności terytorialnej Gruzji” tubalnym, kałmuckim śmiechem. Nie wiem, czy Sarkozy wykorzystał tę okazję do zrobienia jakichś mniej, lub bardziej doraźnych interesików, ale w medialnym odbiorze został ojcem pokoju, zaś UE wkrótce poczęła skwapliwie wycofywać się ze wszelkich obostrzeń (jak ognia unikano słówka „sankcje”, bo wszak Rosja mogła by rozgniewać się na serio a wtedy, bój się Boga, stałoby się, niechybnie, coś niewyobrażalnie strasznego). Ale cóż – „spokój panuje na Kaukazie”. A ojcem tego spokoju – tandem Sarko – Putin/Miedwiediew. To tyle, odnośnie wspomnianego w „epizodziku” przywłaszczania sobie cudzych zasług. Wredny Kaczor zaczął, Sarko z musu się włączył, po czym skrzętnie spił śmietankę. W przekaziorach ochom i achom nie było końca.

Teraz słów parę o obawie euroatlantyckiego ocieplenia, spędzającej sen z powiek czcigodnym parnasiarzom. Sarko, mimo deklaratywnego proamerykanizmu, również w tej sprawie „nie zdzierżył”, ku ukontentowaniu (tudzież rozczarowaniu – w zależności od punktu widzenia) światowej publiki. W bezpośrednich kontaktach z Bushem, po swojemu, bezpośredni i kordialny, po powrocie do domu zaprzeczający słowem i czynem temu, co głosił w Waszyngtonie. Wspomniałem już, że Sarkozy jest przeżarty konformizmem do szpiku kości i wygaduje to, co aktualne audytorium pragnie od niego usłyszeć, prawda? Dochodzi do tego kompleks imigranta, zmuszający go do tradycyjnego, francuskiego antyamerykanizmu, by udowodnić, że jest „swój”. Potrafi niemal na jednym oddechu piorunować tarczę antyrakietową, by za chwilę, bez cienia żenady, odszczekiwać (szkoda, że nie spod stołu) wcześniejsze tyrady - wszystko w zależności od uśrednionego rozkładu sympatii słuchaczy. Potem message idzie w świat, przekaziory się emocjonują, tęgie głowy z odpowiednimi tytułami całkiem na serio biorą się za analizę, żurnaliści powtarzają, felietoniści komentują… Szum medialny, jak się patrzy.

A tymczasem, między Europą i Ameryką jak wiało, tak wieje chłodem. Kreml zaś nie zasypia gruszek w popiele – działa, przygląda się efektom i, w międzyczasie, zaciera spracowane, czekistowskie ręce.

Ach, jeszcze ta Lizbona. Sarkozy’emu najwyraźniej uroiło się, że przejdzie do Historii, jako ten, który doprowadził procedurę ratyfikacyjną do końca. Tylko w ten sposób można racjonalnie wyjaśnić nieprzytomne połajanki kierowane pod adresem „lizbonosceptyków”. Wspominałem już o tłumionym poczuciu niższości skorelowanym z manią wielkości i poczuciem dziejowej misji. Ale, materia okazała się oporna i to w najmniej spodziewanych punktach (jakieś drobne kraiki – Irlandia, Polska, Czechy. A Niemcom i ich trybunałowi, jak napisałem wyżej, Sarko nie podskoczy). To rodzi frustrację. Wtedy taki facecik, jak Sarkozy wścieka się, krzyczy i tupie. Obsesyjna bufonada w czystej postaci.

***

Sarkozy wszedł w zbyt duże buty. Chce być paneuropejskim Ludwikiem XIV, a co i rusz, mimowolnie, wyłazi z niego parweniusz, pyszałek i drobny sklepikarz. Piorunująca mieszanka, w efekcie której otrzymujemy molierowskiego Jourdaina (wspominałem już o tym, że Sarko stara się być francuskim aż do karykatury?). Niestety, okazało się, że monumentalne pozy, rozsiewane wokół blaskomiotne wizje i pawi ogon pyszniący się do kamer, to za mało. Taka strategia każdorazowo, przy zderzeniu z realiami, kończy się rozmienianiem na drobne. Monarsza maska spada, obnażając pajacowanie i tupeciarstwo cwanego karierowicza.

Nie udało się z Lizboną. Z USA w gruncie rzeczy jest, jak było. Rosja realizację gruzińskiego „planu pokojowego” otwarcie zabiła śmiechem. Cóż więc pozostaje?

Skupić się na klimacie.

Ostatnią szansą pozwalającą Sarkozy’emu wyjść z twarzą z prezydencji po wymienionych wyżej kompromitacjach, był pakiet klimatyczny który, kto wie, czy w długofalowych skutkach nie okaże się groźniejszy od Lizbony. Nasz pajac, przedkładając na finiszu ponad wszystko inne medialną klakę i zachwyty wyznawców ekologizmu (ci ostatni, zresztą, chyba wynikami szczytu nie są ukontentowani), zaryzykował dorżnięcie i tak już robiącej bokami europejskiej gospodarki. Cóż, francuska energetyka pędzona jest na wracającym do łask atomie – cała reszta zaś Nikosiowi najwyraźniej wisi i powiewa. Oto, do czego w ostatecznym rozrachunku sprowadza się spektrum wizjonerskich poglądów tego „męża stanu” – obrona własnej fizys ponad wszystko.

My zaś, niczym dzieci, daliśmy się wciągnąć w jego grę. Nie stworzyliśmy koalicji państw, które ewidentnie tracą na tej eko-rozróbie. Kupiliśmy natomiast, w zamian za „sufitowe” przeliczniki kwot CO2, pakiet klimatyczny + francuską elektrownię atomową (znów wylazło z Sarkozy’ego sklepikarstwo). Wspomniana elektrownia zostanie zbudowana (albo i nie) w dwutysięczno-dwudziestym-którymś-tam-roku. Atom, rzecz jasna, powinien być, tylko: primo - za jaką cenę i, secundo – gdzie, do kroćset, dywersyfikacja dostaw surowców, gdzie terminal LNG, gdzie inwestowanie w gazyfikację węgla etc. etc.

V. Zakończenie.

Europrezydencję Sarkozy’ego witałem z nadzieją. Łudziłem się, że wniesie świeży powiew do brukselskiego zaduchu.

Żegnam go (i przypuszczam, że nie tylko ja), z nieskrywaną ulgą.

Teraz czas na Klausa. Z góry mu współczuję, bo nie będzie miał łatwo. Wewnętrzne uwikłania w spory z premierem Topolankiem (brzmi znajomo, prawda?) – to jedno. Dziwna spolegliwości wobec Rosji (okazywana zwłaszcza podczas ostatniej wojny gruzińskiej) – to drugie. Trzecie, to nieskrywana nienawiść, którą żywią do niego wszyscy euroświęci (tę atmosferkę opisałem w notce „Klaus vs eurosaloniarze” http://www.niepoprawni.pl/blog/287/klaus-vs-eurosaloniarze – kto ciekaw, niech zajrzy). Czwarte – to sam boski Sarko, który już jakiś czas temu zaczął zdradzać przejawy „syndromu odstawienia” (groteskowa propozycja współprezydencji, pod pozorem walki z kryzysem). Znad Sekwany już dochodzą pomruki, że Czechy nie są godne takich splendorów, jak przewodzenie Unii (a że są jakieś tam traktatowe zapisy regulujące sprawy europrzewodnictwa – któż by się tym przejmował?).

Niemniej, Vaclav Klaus ze swym zdrowym rozsądkiem w sprawach ekologistycznej religii „globalnego ocieplenia”, z koncepcją współistnienia niepodległych państw w ramach wspólnej Europy, prorynkowym nastawieniem, tudzież trzeźwym spojrzeniem na eurobiurokrację i zagrożenia z nią związane, ma szansę odcisnąć piętno na mentalności społeczeństw krajów członkowskich. Tym bardziej, że może trafić na podatny grunt – nie bez kozery żadne państwo, prócz Irlandii (zobowiązanej konstytucyjnie), nie zaryzykowało referendum w kwestii Lizbony. Oczywiście, będzie flekowany i wyszydzany. Demonizowany. Nieuchronnie nastąpią też próby wsadzenia klina miedzy niego, a Topolanka (ale Czesi mają więcej instynktu samozachowawczego niż nasi, więc będą się gryźli „po Bożemu”, pod dywanem, prezentując na zewnątrz w miarę koherentne stanowisko). Osobiście, żywię nadzieję, że czeska prezydencja wpłynie jakoś na zelżenie europresji na Irlandię. Co do polityki Czech wobec Rosji nie mam złudzeń – będzie tak, jak było.

Zaś bohater niniejszego tekstu, Nicolas Sarkozy, doszlusuje ostatecznie do grona europarnasiarzy. Zbiorowe, Kostyczne HA, HA, po intensywnym treningu nabierania osobowości, rozpostarłszy skrzydła, będzie krążyć nad Europą.

Gadający Grzyb

P.S.I Wiem, że moje żale pod adresem Sarkozy’ego mogą brzmieć niczym zawodzenie odtrąconej kochanki . Ale, do kurwy nędzy, gdyby ten koleś wykazał choćby minimum wyobraźni i charakteru w kontaktach z Rosją, czy USA/NATO, to c a ł a (z Polską włącznie) wspólnota europejska miałaby w tej chwili Rosję na widelcu (kryzys i ceny ropy). Ale nie, bez obaw – Rosja zostanie dopieszczona zarówno moralnie, jak i materialnie. Europarnasiarze i zaplecze Obamy d.s. zagranicznych, nawet działając obok siebie, zadbają by tak się stało, spokojna głowa.

P.S.II Nie wspomniałem tu o wielu wątkach, takich jak: unia śródziemnomorska, partnerstwo wschodnie (czyli usłużne wypełnienie przez nas niewypowiedzianego żądania „starej europy”, by wziąć na własne barki dyplomatyczny ciężar przetrzymywania niewygodnych pretendentów do członkostwa w europejskim przedpokoju), czy doktrynerski etatyzm Sarkozy’ego. Po prostu, stwierdziłem, że postępowanie bohatera niniejszej filipiki w sprawie Gruzji, relacji z Rosją i Stanami Zjednoczonymi, traktatu lizbońskiego, wreszcie nieszczęsnego pakietu klimatycznego najlepiej oddaje jego pokręconą psyche. Takich ludzi należy się strzec i ostrzegać przed nimi bliźnich.

pierwotna publikacja 04.01.2009http://www.niepoprawni.pl/blog/287/podzwonne-dla-blazna-na-tronie