Po raz kolejny
okazało się, że jedyną autentyczną emocją napędzającą „nadzwyczajną
kastę ludzi” jest atawistyczna nienawiść do PiS-u.
I. Bunt „mafii
w togach”
Kongres
Prawników Polskich, który odbył się 20 maja w Katowicach, potwierdził
kompletny zanik samokrytycyzmu prawniczych elit oraz związaną z nim
predylekcję do tzw. „samozaorania”. Panujące
na kongresie nastroje jakim dawali wyraz uczestnicy przekształciły
spotkanie w rodzaj antyrządowego wiecu - wymachiwanie konstytucją,
okrzyki, buczenie, demonstracyjne wychodzenie z sali, mówiły same za
siebie.
Wystarczyło, że przedstawiciele Kancelarii Prezydenta (Andrzej Dera)
i Ministerstwa Sprawiedliwości (Marcin Warchoł) przypomnieli (w
wyważonym tonie) o patologiach drążących środowisko – braku
rozliczeń z okresem PRL, skłonności do ferowania politycznych ocen
wobec innych organów władzy publicznej, źle rozumianej korporacyjnej
solidarności, faktycznej bezkarności sędziów dopuszczających się
różnych nadużyć, emocjonalnym odrzucaniu głosów krytyki – by
wywołać histeryczne reakcje charakterystyczne raczej dla co
ostrzejszych incydentów sejmowych, niż dla przedstawicieli warstwy
społecznej pragnącej uchodzić za ostoję umiarkowania i rozsądku.
Ostentacyjne opuszczanie miejsc w momencie, gdy wiceminister Warchoł
przypomniał nazwiska stalinowskich sędziów, którym włos nie spadł z
głowy, trudno odebrać inaczej niż polityczną deklarację. Jeżeli
społeczeństwo potrzebowało dowodu impregnacji prawniczej „kasty”
na jakiekolwiek głosy zewnętrznej krytyki oraz immanentnego braku
zdolności do autorefleksji, to lepszego symbolu nie trzeba.
Aż
nie chce się w tym miejscu przypominać nieszczęsnych słów profesora
Adama Strzembosza, iż „środowisko samo się oczyści”.
Cóż jednak począć, skoro dziś ten sam prof. Strzembosz - również na
katowickim kongresie - całkowicie i bez zastrzeżeń staje po stronie
kolegów, broniąc ich rzekomo zagrożonej „niezależności”
(a w praktyce – bezkarności i nieodpowiedzialności)? Nie
słyszałem, by w jakiejkolwiek publicznej wypowiedzi odniósł się
krytycznie do swej diagnozy sprzed lat, teraz natomiast zaangażował
bez reszty swój autorytet w obronie korporacyjnych interesów.
Niestety, nie pierwszy to przypadek, gdy zasłużona skądinąd osoba
brzydko się starzeje.
Obecna
pierwsza prezes Sądu Najwyższego prof. Małgorzata Gersdorf narzekała
swojego czasu, że sędziowie postrzegani są w społecznym odbiorze jako
„mafia w togach”. Trudno, by było inaczej, jeśli ludzie
widzą obrazki w rodzaju tych opisanych powyżej, nie wspominając już o
codziennej praktyce funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Dorzucę
jeszcze jeden: otóż w momencie, gdy min. Warchoł przypomniał, iż
„niezależny
sąd ma być wolny od politycznych nacisków, ale też od korporacyjnych
interesów środowiska prawniczego”
na sali rozległ się wedle medialnych relacji „pomruk
niezadowolenia”. Tylko na taką reakcję było stać urażoną w swym
samozadowoleniu „nadzwyczajną kastę ludzi”.
Bo
tak naprawdę na omawianym tu kongresie mieliśmy do czynienia z
kolejną odsłoną pełzającego rokoszu – używając terminologii
przywołanej przez prezes Gersdorf, był to bunt „mafii w
togach”.
II.
Kongres uzurpatorów
Jednym
z jaskrawszych przejawów owej rebelii była sformułowana przez prof.
Marka Safjana wizja równoległego, samozwańczego Trybunału
Konstytucyjnego prowadzącego „stały
monitoring”
oraz wydającego „swoiste
orzeczenia o konstytucyjności regulacji”.
Patrząc
od strony prawno-konstytucyjnej, jest to istne kuriozum polegające na
budowaniu struktur alternatywnych wobec oficjalnych organów państwa,
a wręcz otwarcie wobec tychże zrewoltowanych.
Przypuśćmy, że wobec danego aktu prawnego dwa trybunały – ten
oficjalny i ten „sędziowski”, postulowany przez prof.
Safjana - wydadzą dwa różne „orzeczenia”. Które ma być
stosowane przez sądy? A co zrobią, jeśli PiS zgodnie z zapowiedzią
prezydenta Dudy doprowadzi do uchwalenia nowej konstytucji? Zignorują
ją, bo „pisowska” i będą stosowali starą? Gołym
okiem widać, że to recepta na anarchię prawną – a wszystko
dlatego, że obecna władza i skład Trybunału Konstytucyjnego wywołuje
u środowiskowych prowodyrów motywowany politycznie nerwowy
szczękościsk.
Ale
najdalej posunął się w swym słynnym wystąpieniu prof. Wojciech
Popiołek z Uniwersytetu Śląskiego. Przypomnijmy ów historyczny cytat:
„w
demokratycznym państwie prawnym suwerenem nie są wyborcy. Suwerenem
są wartości znajdujące się w prawie, a na straży tych wartości stoją
niezależne sądy i niezawiśli sędziowie”.
Tu
już mamy otwarte zanegowanie porządku konstytucyjnego, bowiem w Art.4
p.1 Konstytucja stanowi, iż „władza
zwierzchnia w Rzeczypospolitej Polskiej należy do Narodu”,
precyzując w kolejnym punkcie, że „Naród
sprawuje władzę przez swoich przedstawicieli lub bezpośrednio”.
Tymczasem dla prof. Popiołka suwerenem są bliżej nieokreślone
„wartości” strzeżone przez władzę sądowniczą.
Cóż
to oznacza w praktyce? Ano
ni mniej, ni więcej, tylko na naszych oczach „nadzwyczajna
kasta ludzi” ogłosiła się suwerenem.
To bowiem do niej należałoby „odkrywanie” oraz
interpretacja „wartości” zapisanych w prawie oraz
orzekanie na ich podstawie – co zresztą współgra z przytoczonym
wyżej postulatem prof. Safjana „sędziowskiej”, oddolnej
„kontroli konstytucyjności” aktów normatywnych. Krótko
mówiąc, stanowisko luminarzy prawa sprowadza się do zlikwidowania
granicy między stosowaniem prawa, a prawotwórstwem.
Jest to czystej wody uzurpacja środowisk prawniczych - obojętnie kogo
tam motłoch wybierze do Sejmu i co władza ustawodawcza sobie uchwali,
ostatnie słowo ma należeć do nas. Nic dziwnego, że wystąpienie prof.
Popiołka spotkało się z entuzjastyczną reakcją sali – nie
musiał nawet wykładać wszystkiego kawa na ławę, tam siedzieli
przecież inteligentni, kuci na cztery nogi wyjadacze, którzy
doskonale zdawali sobie sprawę z implikacji takiego postawienia
sprawy.
Miarą
arogancji i tupetu owych uzurpatorów jest to, że ci sami ludzie
wymachiwali konstytucją, a zarazem niemal, przepraszam, pierdzieli na
wargach na widok przedstawicieli konstytucyjnych organów państwa –
by
za chwilę obwieścić wszem i wobec, że jeden z kluczowych zapisów
tejże konstytucji, o którą ponoć się upominają, mają w głębokim
poważaniu.
W sumie, nic dziwnego - środowisko prawnicze traktuje znajomość
prawa, umiejętność jego interpretacji oraz rozumienia aktów prawnych
w kategoriach magicznego wtajemniczenia, co we własnych oczach stawia
ich nieskończenie wyżej od całej reszty profanów. Po prostu -
mentalność sekty. To dlatego napompowane poczuciem własnej ważności
ichniejsze autorytety zachowują się tak, jakby ktoś im wsadził w d...
słomki i nadmuchał niczym żaby.
III.
Ajatollahowie prawa
Nieżyjący
już sędzia amerykańskiego Sądu Najwyższego, Antonin Scalia,
komentując prawotwórcze uroszczenia swych kolegów (bo nie jest to
tylko polska specyfika) mówił, iż są to „mułłowie w togach”
– i coś w tym guście mieliśmy możność właśnie zaobserwować w
przypadku naszych rodzimych „ajatollahów prawa”.
I na nic się zdały rozpaczliwe napomnienia kolportowane przez biuro
prasowe kongresu, by nie poruszać tematów „mogących
mieć negatywny wpływ na postrzeganie zawodów adwokatów, radców
prawnych i sędziów”.
Nie pomogły instrukcje, by unikać „słów
w rodzaju: kasta, nasza korporacja i podobnych znaczeń, które mogą
zostać użyte przeciwko nam”,
a także by skupić się na propagandowym przekazie, iż uczestnicy
„działają
w interesie obywatela a nie własnym”
oraz zachować „powagę
i uważność
(!)”.
Już
samo to, że służby medialne uznały za konieczne wydać ów kuriozalny
instruktaż wiele nam mówi, ale i tak wszystko na nic. Zachowanie
elementarnej samodyscypliny i opanowania okazało się ponad siły
uczestników, kładąc na łopatki cały wizerunkowy efekt kongresu –
skutkiem było wspomniane na wstępie „samozaoranie”
prawniczego środowiska. Po
raz kolejny okazało się, że jedyną autentyczną emocją napędzającą
„nadzwyczajną kastę ludzi” jest atawistyczna nienawiść do
PiS-u, zaś te wszystkie konstytucje, niezależność i inne takie służą
wyłącznie racjonalizacji tych pierwotnych, zwierzęcych instynktów.
Gadający
Grzyb
Notek
w wersji audio posłuchać można na: http://niepoprawneradio.pl/
Artykuł
opublikowany w tygodniku „Warszawska
Gazeta” nr 22 (02-08.06.2017)
